راهبردهای آمیزشی جهت کاهش اثرات ناهنجاری‌های مغلوب موثر بر سقط در برنامه‌های اصلاحی گاو شیری

نویسندگان

1 دانشجوی سابق دکتری، گروه علوم دامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران

2 استادیار گروه علوم دامی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استادیار گروه علوم دامی، واحد ورامین- پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 دانشیار، گروه علوم دامی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران

5 استادیار، گروه علوم دامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران

doi
10.22059/ijas.2015.56425
چکیده

به‌منظور مدیریت ناهنجاری‌های ژنتیکی مغلوب مؤثر بر سقط جنین در یک جمعیت گاو شیری، دو طرح آمیزش شبیه‌سازی شد. اولین طرح آمیزش به‌صورت کنترل‌شده تحت سه برنامۀ راهبردی آمیزشی مختلف انجام گرفت: 1. از آمیزش بین افراد حامل هاپلوتیپ‌های کشندۀ یکسان جلوگیری شد، 2. از آمیزش بین گاو نر حامل هاپلوتیپ کشنده و گاو ماده‌ای که پدرش حامل همان هاپلوتیپ بود، جلوگیری شد و 3. از آمیزش بین گاو نر حامل هاپلوتیپ کشنده با گاو ماده‌ای که پدر یا پدربزرگ مادری‌اش حامل همان هاپلوتیپ بود، جلوگیری شد. در دومین طرح، آمیزش‌ها تصادفی بود. طرح‌های آمیزش برای افق زمانی بیست‌ساله توسعه یافتند. روند ژنتیکی مشابهی برای صفت شایستگی خالص طول عمر (NM$) در سه برنامۀ راهبردی و دومین طرح در طول زمان مشاهده شد. بیشترین و کمترین هزینه به ترتیب به راهبرد اول و سوم مربوط بود. در طرح دو به‌طور میانگین 22 مورد سقط بر اثر هاپلوتیپ‌های کشنده برای متوسط 2290 آمیزش در سال اتفاق افتاد. در راهبرد اول، هیچ سقطی ناشی از هاپلوتیپ‌های کشنده مشاهده نشد. در راهبرد دوم و سوم تعداد تقریبی سقط‌های مشاهده‌شده برای متوسط 2290 آمیزش در سال، به ترتیب 10 و 4 مورد بود. نتایج تحقیق حاضر نشان داد در شرایط کنونی، راهبرد سوم با کمترین هزینه و تلفات کمتر گزینۀ مناسبی برای مدیریت ناهنجاری‌های مغلوب مؤثر بر سقط جنین در جمعیت گاوهای شیری است.