مداخلهی روانشناختی برای مادران کودکان مبتلا به دیابت نوع 1: تأثیر بر سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، خود مدیریتی، کیفیت زندگی و حمایت اجتماعی کودکان
نویسندگان
1 استاد، گروه روانشناسی سلامت، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد، گروه غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی سلامت، مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 کارشناسی ارشد روانشناسی سلامت، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.48305/jims.v43.i837.1411چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: دیابت نوع ۱، شایعترین نوع دیابت در کودکان و نوجوانان است. مدیریت آن به مشارکت فعال والدین، بهویژه مادران، نیاز دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثر آموزش روانشناختی مادران بر HbA1c، خودمدیریتی، کیفیت زندگی و حمایت اجتماعی کودکان دیابتی انجام شد.روشها: پژوهش حاضر، یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده با دو گروه آزمایش و کنترل بود. ۴۸ مادر دارای کودک مبتلا به دیابت نوع ۱ در آن شرکت کردند (۲۴ نفر در هر گروه). گروه آزمایش طی ۸ جلسهی هفتگی، آموزش روانشناختی دریافت کرد. دادهها در سه مرحله (پیشآزمون، پسآزمون، پیگیری سهماهه) گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و Mann-Whitney U بررسی شدند.یافتهها: آموزش روانشناختی، تأثیر معناداری بر کاهش HbA1c در گروه مداخله نداشت. نمره خودمدیریتی در گروه مداخله بهطور معنیداری افزایش یافت و این افزایش در مرحله پیگیری نیز نسبت به گروه کنترل همچنان بالاتر باقی ماند. حمایت اجتماعی پس از مداخله افزایش یافت، اما این اثر در پیگیری سهماهه تداوم نداشت. نمرات کیفیت زندگی هیچ تغییر معنیداری نشان ندادند.نتیجهگیری: آموزش روانشناختی ارائه شده به مادران کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱، میتواند در بهبود خودمدیریتی و حمایت اجتماعی آنها مؤثر باشد.
