بررسی شیوع بی اختیاری ادراری و روده ای پس از زایمان و عوامل مرتبط با آن

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.

2 دانشجوی دکترای بهداشت باروری، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

3 کارشناس مامایی، گروه مامایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خلخال، خلخال، ایران.

4 دانشجوی دکترای بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران.

doi
10.22038/ijogi.2014.2344
چکیده

مقدمه: در بین عوامل مؤثر بر تضعیف عضلات کف لگن، بارداری و زایمان طبیعی، به عنوان مهمترین عوامل خطر بی‌اختیاری‌های دفعی محسوب می‌شوند. با توجه به تناقض نتایج مطالعات موجود در مورد تأثیر روش زایمان بر بی‌اختیاری ادراری و مدفوعی، مطالعه حاضر با هدف بررسی شیوع بی‌اختیاری ادراری و روده‌ای پس از زایمان و عوامل مرتبط با آن انجام شد. روش‌کار: این مطالعه مقطعی در سال 91-1390 بر روی 429 زن ساکن شهر خلخال که 4 ماه از زایمان آنها گذشته بود، در مراکز بهداشتی سطح شهر خلخال انجام شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه حاوی اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه سندویک در مورد علائم بی‌اختیاری ادراری، مدفوعی و گازهای روده ای بود. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 20) و آزمون های تی مستقل، کای اسکوئر و همبستگی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‌ها: شیوع بی‌اختیاری ادراری و گازهای روده‌ای در کسانی که زایمان سزارین داشتند به ترتیب 4/1% و 9/0‌% و کسانی که زایمان طبیعی داشتند 9/1% و 4/1% بود که این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود (05/0<p). همچنین بین بی‌اختیاری ادراری و گازهای روده‌ای با سن مادر‌، تعداد بارداری، اپی زیاتومی، پارگی واژینال، تعداد زایمان سزارین و طبیعی‌، وزن هنگام تولد نوزاد و دور سر نوزاد، ارتباط آماری معنی‌داری یافت نشد (05/0<p). نتیجه‌گیری: روش زایمان و تکنیک‌های مامایی بر بروز بی‌اختیاری ادراری، مدفوعی و گازهای روده‌ای در زنان در فاصله زمانی 4 ماه پس از زایمان تأثیری ندارد.