مقایسهی سطح سرمی ویتامین D در بیماران مبتلا به سندرم ایزولهی بالینی و گروه کنترل
نویسندگان
1 دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه آسیبشناسی، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات علوم باروری و سلامت جنسی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه داخلی اعصاب، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، مرکز آموزشی درمانی آیت الله کاشانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، گروه آسیبشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.v43.i835.1306چکیده
مقاله پژوهشی مقدمه: کمبود ویتامین D بهعنوان یک عامل خطر قابل تعدیل در CIS مطرح است و مداخلات زودهنگام برای اصلاح سطح این ویتامین ممکن است راهبرد مؤثری در مدیریت این بیماران باشد با توجه به نقش ویتامین دی در مواردی از بیماری اماس، این مطالعه با هدف مقایسهی سطح ویتامین D در بیماران مبتلا به سندرم ایزوله بالینی CIS (Clinically isolated syndrome) و گروه کنترل انجام شد. روشها: در این مطالعهی مورد- شاهدی، سطح ویتامین D 51 بیمار مبتلا به CIS و 150 فرد سالم بررسی و به همراه اطلاعات دموگرافیک و بالینی، بین دو گروه مقایسه شد. دادهها با آزمونهای Chi-square، T-test و رگرسیون لجستیک تحلیل شد. یافتهها: میانگین سطح سرمی ویتامین D در دو گروه بیمار و سالم به ترتیب 13/8 ± 37 و 25/1 ± 38/8 نانوگرم در دسیلیتر بوده و اختلاف دو گروه معنیدار بود (0/042 = P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که سطح سرمی ویتامین D در بیماران مبتلا به CIS نسب افراد سالم کمتر است و احتمالاً ویتامین D در پاتوژنز بیماری CIS نقش دارد.