تأثیر استفاده از منابع مختلف نانو منگنز در جیره بر عملکرد و زیستفراهمی منگنز در جوجههای گوشتی
نویسندگان
1 دانشیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج
2 دانشیار، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج
3 دانشجوی دکترای تغذیة طیور، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران،
4 استاد، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج
5 استادیار، بخش نانوتکنولوژی پژوهشکدة بیوتکنولوژی کشاورزی ایران
doi
10.22059/ijas.2015.54591چکیده
این پژوهش به منظور بررسی زیستفراهمی منابع مختلف نانو منگنز در مقایسه با میکرو سولفات منگنز، به عنوان منبع استاندارد این ماده، در خوراک طیور و بررسی اثر این مواد بر فراسنجههای استخوانی اجرا شد. 208 قطعه جوجه خروس گوشتی سویة راس 308 در 10 روزگی در طرحی کاملاً تصادفی با 13 گروه آزمایشی، چهار تکرار و چهار پرنده در هر تکرار به مدت 35 روز مطالعه شدند. ترکیبات منگنز از چهار منبع مختلف (نانو اکسید، نانو کربنات، نانو سولفات و میکرو سولفات منگنز)، در سه سطح (70، 120 و 170 میلیگرم در کیلوگرم جیره) به عنوان سطوح درجهبندیشده به جیرههایی حاوی 20 میلیگرم در کیلوگرم منگنز (تیمار شاهد)، اضافه شدند و آزادانه در اختیار پرندگان قرار گرفتند. نتایج نشان داد که نانو منگنز در مقایسه با میکرو سولفات منگنز، سبب افزایش معنادار مقاومت استخوان در برابر نیروی فشاری شکننده شد (01/0P<). زیستفراهمی ترکیبات مختلف نانو منگنز، در مقایسه با میکرو سولفات منگنز، به طور معناداری بیشتر بود (01/0P<). برای محتوای منگنز استخوان، زیستفراهمی نانو سولفات، نانو کربنات و نانو اکسید منگنز در مقایسه با میکرو سولفات منگنز، به ترتیب برابر با 324، 158 و 125 درصد بود. به طور کلی نتایج این بررسی بیانگر قابلیت جایگزینی میکرو سولفات منگنز به وسیلة ترکیبات نانو منگنز در جیره، به منظور کاهش مشکلات پا در جوجههای گوشتی، بدون مشاهدة اثر منفی در عملکرد بود.
