مطالعه اثر ورمی‌کمپوست و بیوچار بر رشد، عملکرد وکارایی مصرف آب بادنجان ‏‏(‏Solanum melongena L.‎‏) در شرایط مزرعه

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، دانشکده کشاورزی و صنایع غذایی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشیار، پردیس ابوریحان، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 استادیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

4 دانشیار، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست‌فناوری، تهران، ایران

doi
10.22059/ijhs.2020.312287.1861
چکیده

به منظور بررسی تأثیر ورمی‌کمپوست و دو نوع بیوچار (بیوچار خرما و پسته) بر عملکرد و کارایی مصرف آب بادنجان در شرایط مزرعه. آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. عامل اول ورمی‌کمپوست در دو سطح (صفر، 1500 گرم در مترمربع) و عامل دوم بیوچار در سه سطح (صفر، 500 گرم بیوچار خرما و 500 گرم بیوچار پسته در متر مربع) بود. نتایج نشان داد بیشترین وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه در ترکیب تیماری کاربرد ورمی‌کمپوست و بیوچار خرما به‌دست آمد. بیشترین مقدار کلروفیل a و b مربوط به تیمار کاربرد ورمی‌کمپوست بود. همچنین نتایج نشان داد اثر بیوچار و اثر متقابل ورمی‌کمپوست و بیوچار بر تعداد میوه در بوته معنی‌دار بود. بیشترین تعداد میوه در بوته (۶۳/۱۳) در تیمار کاربرد ورمی‌کمپوست و بیوچار خرما به‌دست آمد. کاربرد ورمی‌کمپوست باعث دست یابی به بیشترین وزن متوسط میوه شد. بیشترین عملکرد کل (۷۲۳۳ گرم در بوته) و کارایی مصرف آب (۱۶/۱۱ کیلوگرم بر متر مکعب) در ترکیب تیماری مصرف ورمی‌کمپوست و بیوچار خرما مشاهده شد.