فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار و نه تکرار روی 36 رأس برة نر مغانی انجام گرفت که در آن چهار جیرة غذایی حاوی سطوح صفر (شاهد)، 7، 14 و 21 درصد کود مرغی فراوری‌شده، آزمایش شد. نتایج نشان داد که مصرف سطوح مختلف کود مرغی درجیره، بر مصرف اختیاری خوراک و افزایش وزن بره‌ها در طول دورة آزمایش اثری نداشت (05/0< P). با افزایش کود مرغی در جیره قابلیت هضم مادة خشک و NDF به‌طور خطی کاهش یافت (05/0P<)، ولی قابلیت هضم مادة آلی و پروتئین خام تحت تأثیر جیره‌های آزمایشی قرار نگرفت (05/0< P). با گنجاندن کود مرغی در جیرة غذایی، غلظت استات در شکمبه به طور خطی کاهش یافت، اما غلظت آمونیاک افزایش نشان داد (05/0P<)، در حالی که غلظت پروپیونات، بوتیرات، والرات، ایزووالرات ونسبت استات به پروپیونات تحت تأثیر جیره‌های آزمایشی قرار نگرفت (05/0< P). نیتروژن اوره‌ای خون با افزایش کود مرغی در جیره به‌طور خطی افزایش یافت، اما غلظت سایر متابولیت‌های خون تحت تأثیر جیره‌های آزمایشی قرار نگرفت (05/0< P). در مجموع، مصرف کود مرغی در جیرة بره‌های مغانی تا سطح 21 درصد، بر مصرف مواد مغذی و عملکرد رشد اثری نداشت ولی قابلیت هضم مادة خشک و NDF و غلظت استات شکمبه را کاهش داد. با افزایش سطح کود مرغی در جیره، هزینة خوراک به ازای هر واحد افزایش وزن زندة بره‌ها، به‌طور خطی کاهش یافت (05/0P<). به‌طور کلی می‌توان نتیجه‌گیری کرد که مصرف کود مرغی عمل‌آوری‌شده تا 21 درصد جیرة غذایی برة پرواری امکان‌پذیر است.