بررسی نابرابری اشتغال شهری- روستایی کشور طی سالهای 1335-85
نویسندگان
1
2
doi
10.30490/aead.2007.58903چکیده
چگونگی ایجاد اشتغال و کاهش نرخ بیکاری از دغدغه های اصلی کشور است . ایجاد فرصتهای شغلی به دلیل نقش مسلم آن درکاهش فقر و نابرابری ، اهمیت خاصی دار د . در تحقیق حاضر نابرابری اشتغال مناطق شهری وروستا ی ی کشور طی سالهای 1335 تا1385 مورد بحث قرار گرفته است.نتایج بررسی نشان می دهد که طی مدت مذکور گرایش ایجاد فرصتهای شغلی به سمت مناطق شهری بوده ب ه طوری که تعداد فرصتهای شغلی ایجادشده درشهرها بیش از 25 / 5 برابر مناطق روستا ی ی بوده است. طی این مدت ، با اینکه بیش از 6/36 درصد بیکاران اضافه شده به مناطق روستایی اختصاص داشته ، و ل ی تنها حدود 16 درصد اشتغال اضافه شده به این مناطق متعلق بوده است. این نابرابری وشکاف اشتغال نه تنها درطول سالهای بعدازپیروزی انقلاب اسلامی (13 6 5 - 85) کاهش نیافته بلکه از حدود 4 برابرسالهای قبل ازانقلاب (1335 - 55) به 62 / 5 برابر در سالهای بعد از انقلاب (13 6 5 -8 5) افزایش داشته است. کم ترین اختلاف در افزایش فرصتهای شغلی طی سالهای13 4 5 -5 5 اتفاق افتاده است. دراین ده سال به ازای ایجاد هریک شغل درروستاها ح د و د 42 / 3 شغل درشهرها ایجاد شده است. همچنین بیشترین اختلاف در افزایش فرصتهای شغلی طی ده سال 1375 - 85 رخ داده که به ازای هر یک شغل در روستاها بیش از 23/7 شغل در شهرها ایجاد شده است.با توجه به نقش اشتغال درکاهش نابرابریهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی مناطق شهری و روستایی کشور و نیز تعدیل مهاجرتهای روستا ی ی، گسترش متعادل فرصتهای شغلی بین این مناطق ضروری است . اگر چنین رویکردی مورد توجه قرار نگیرد ، با توجه به شدت نابرابریهای اشتغال در سالهای اخیر ، گسترش مهاجرتهای روستایی به شهرها و تخلیه مناطق روستایی با افزایش معضلات موجود شهری محتمل خواهد بود .