بررسی اثربخشی فتودینامیک‌تراپی در بیماران مبتلا به کوریورتینوپاتی سروز مرکزی

نویسندگان

1 استاد، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 استاد، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 دانشیار، گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 کارشناس، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

5 استاد، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

6 دستیار، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

7 استاد، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

8 استادیار، مرکز تحقیقات چشم‌پزشکی اصفهان، گروه چشم‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i830.1106
چکیده

مقاله پژوهشیمقدمه: در سالیان اخیر، فتودینامیک‌تراپی به عنوان یک روش مؤثر در درمان کوریورتینوپاتی سروز مرکزی مطرح شده است. این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی فتودینامیک‌تراپی در بیماران مبتلا به کوریورتینوپاتی سروز مرکزی طراحی گردیده است.روش‌ها: این مطالعه به صورت مشاهده‌ای هم‌گروهی آینده‌نگر در بیماران با تشخیص بالینی و تصویربرداری کوریورتینوپاتی سروز مرکزی در بیمارستان فیض و مرکز چشم‌پزشکی دیدآوران اصفهان انجام شد. جهت تمام بیماران معاینات کامل چشم‌پزشکی و تصویربرداری‌های لازم جهت تشخیص بیماری انجام شد. بهترین حدت بینایی، دید کنتراست در 3، 6، 12 و 18 سیکل بر درجه با چارت سی‌اس‌وی 1000 و دید رنگی با پلات فرم‌های ای‌شی‌ها را، ضخامت و حجم مرکز ماکولا بر اساس یافته‌های Optical coherence tomography قبل و یک ماه بعد از درمان مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته‌ها: در این مطالعه، 56 چشم از 56 بیمار با میانگین سنی 7/3 ± 41/9 مورد ارزیابی قرار گرفتند که 40 نفر (71/4 درصد) مرد بودند. بهبودی در بهترین حدت بینایی، ضخامت و حجم مرکز ماکولا به صورت معنی‌داری مشاهده شد (0/001 > P). تغییرات دید کنتراست و دید رنگی قبل و یک ماه بعد از مداخله از نظر آماری معنی‌دار نبود (0/05 < P).نتیجه‌گیری: مهم‌ترین نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که فتودینامیک‌تراپی در حدت بینایی بیماران، ضخامت مرکزی ماکولا و حجم ماکولا به صورت معنی‌داری موجب بهبود بعد از مداخله می‌شود.