بررسی اپیدمیولوژیک بیماران مبتلا به تومورهای اربیت در بیمارستان چشم پزشکی مرجع در شهر اصفهان در سال‌های 1394 تا 1402

نویسندگان

1 دانشیار، مرکز تحقیقات بیماری‌های چشم اصفهان، گروه چشم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 مرکز تحقیقات بیماری‌های چشم اصفهان، گروه چشم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 استادیار، مرکز تحقیقات بیماری‌های چشم اصفهان، گروه چشم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i828.1011
چکیده

مقاله پژوهشیمقدمه: این مطالعه با هدف تعیین شاخص‌های اپیدمیولوژیک توده‌های اربیت در بیمارستان چشم پزشکی مرجع در شهر اصفهان انجام شد.روش‌ها: این مطالعه‌ی مقطعی برروی 192 بیمار مبتلا به تومور اربیت تحت درمان قرار گرفته در یک بیمارستان چشم‌پزشکی مرجع و مطب پزشک متخصص طی سال‌های 1394 تا 1402 انجام شد. اطلاعات مورد نیاز از پروند‌ه‌ی بیماران بستری جمع‌آوری گردید. تشخیص نهایی بر اساس یافته‌های هیستوپاتولوژیک و تصویربرداری تعیین گردید. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تی‌استودنت و Chi-square استفاده شد.یافته‌ها: 28/1 درصد تومورهای بدخیم داشتند. میانگین سنی بیماران با تومورهای خوش‌خیم و بدخیم به ترتیب 37/2 (21/5) و 50/7 (21/8) بود (05/0 > P). تفاوت معنی‌داری از نظر فراوانی توده‌های خوش‌خیم و بدخیم بر اساس جنس دیده نشد (0/05 < P). شایع‌ترین یافته‌ها همانژیوم کاورنوس، سودوتومور، کیست درموئید و لنفوما بودند که به‌ ترتیب درصد 17/2، 19/9، 9/9 و 8/9 از کل تومورها را تشکیل می‌دادند. فراوان‌ترین ضایعات ازبین ضایعات خوش‌خیم به‌ترتیب همانژیوم کاورنوس (9/23 درصد)، سودوتومور (2/15 درصد)، کیست درموئید (13/8 درصد) و مننژیومای اسفنواربیتال (11/6 درصد) بودند. فراوان‌ترین ضایعات از بین ضایعات بدخیم به‌ترتیب لنفوم (31/5 درصد)، کارسینوم سلول بازال (20/4 درصد)،کارسینوم کیستیک آدنوئید (12/9 درصد) وکارسینوم سلول‌های سنگفرشی (11/1 درصد) بودند. 9/51 درصد از تومورهای بدخیم ثانویه بودند. گلیوم ‌عصب بینایی شایع‌ترین تومور مشاهده شده در بیماران اطفال بود که 21/6 درصد از تومورهای این بیماران را تشکیل داد.نتیجه‌گیری: در این مطالعه، فراوانی ضایعات خوش‌خیم بیشتر بود. بیشتر ضایعات بدخیم، ثانویه بودند. بیماران با تومور‌های بدخیم مسن‌تر از بیماران با تومورهای خوش‌خیم بودند. شناسایی جمعیت‌های در معرض خطر ابتلا به تومورهای بدخیم، برای اهداف پیشگیرانه کمک‌کننده است.