آموزش و پشتیبانی خودمدیریت دیابت مبتنی بر تله‌هلث (Telehealth DSMES): روشی نوآورانه‌ای برای بهبود کنترل گلیسمیک، کیفیت زندگی و دسترسی به مراقبت‌ها

نویسندگان

1 مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 گروه بیوتکنولوژی، دانشکده‌ی علوم زیستی، واحد فلاورجان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i827.0972
چکیده

مقدمه: با وجود ۵۸۹ میلیون نفر مبتلا به دیابت در جهان، دستیابی به اهداف درمانی همچنان با چالش‌هایی روبرو است، حتی با پیشرفت‌های درمانی و فناوری. درمان دارویی به‌تنهایی برای کنترل بهینه دیابت کافی نیست و اهمیت بهینه‌سازی رفتاری و حمایت روانی- اجتماعی را برجسته می‌کند. Telehealth DSMES رویکردی مقیاس‌پذیر و فردمحور ارائه می‌دهد که از طریق ابزارهای دیجیتال مؤلفه‌های کلیدی DSMES را به‌صورت غیرحضوری منتقل می‌کند. این روش با رفع موانع دسترسی به آموزش (مانند محدودیت‌های جغرافیایی، زمانی و کمبود آموزش‌دهندگان)، تمرکز بر آموزش انعطاف‌پذیر در زمینه‌هایی مانند پاتوفیزیولوژی، تزریق انسولین، مدیریت داروهای خوراکی (دز، زمان‌بندی و نحوه‌ی مصرف)، پایش قند خون، پیشگیری از عوارض و مهارت‌های حل مسأله، تعامل بلندمدت و توانمندسازی بیماران را تسهیل می‌کند.برنامه‌های Telehealth DSMES شامل محتواهای مبتنی بر شواهد هستند که از طریق پلتفرم‌های غیرحضوری (مانند تماس‌های ویدئویی، اپلیکیشن‌ها و چت‌ربات‌ها) ارائه می‌شوند. این برنامه‌ها با توجه به نیازهای فرهنگی، زبانی و سطح سواد بیماران شخصی‌سازی شده و تیم‌های چندتخصصی (غدد، رژیم‌شناسان و آموزش‌دهندگان دیابت) در زمان‌های حیاتی (در تشخیص، سالانه یا زمانی که اهداف درمانی محقق نشده‌اند، بروز بیماری‌های همراه مانند نارسایی کلیه یا سکته، و تغییرات در مراقبت) اجرا می‌شوند. نتایج از طریق کاهش HbA1c، شاخص‌های کیفیت زندگی، و نرخ استفاده از خدمات درمانی ارزیابی می‌شوند.مطالعات بالینی نشان می‌دهند که Telehealth DSMES در 12–6 ماه، HbA1c را 0/6 ٪≥ کاهش می‌دهد و با مزایایی مانند: بهبود دسترسی، کاهش هزینه‌ها، مزایای روانی- اجتماعی، و مقیاس‌پذیری همراه است. در مقایسه با درمان دارویی، Telehealth DSMES بدون عوارض جانبی، کنترل قند خون بلندمدت را بهبود بخشیده و مشارکت فعال بیماران در تصمیم‌گیری‌های درمانی را تقویت می‌کند.نتیجه‌گیری: Telehealth DSMES  تحولی بنیادین در مدیریت دیابت ایجاد کرده است که علم پزشکی را با نوآوری دیجیتال ترکیب می‌کند. برای حداکثر کردن تأثیر، سیستم‌های بهداشتی باید:1- Telehealth DSMES را الویت قرار دهند: ادغام آن در راهنمای‌های ملی مراقبت از دیابت.2- زیرساخت‌ها را گسترش دهند: گسترش اینترنت پرسرعت و آموزش دیجیتالی برای بیماران و پزشکان.3- مدل‌های ترکیبی ایجاد کنند: ترکیب تله‌هلث با دیدارهای حضوری در موارد پیچیده (مانند کاربران پمپ انسولین).4- اصلاحات سیاستی: جبران هزینه‌ی جلسات آموزشی مجازی و تشویق پزشکان به شرکت در این برنامه‌ها.با اجرای Telehealth DSMES، ذینفعان می‌توانند بار جهانی دیابت را کاهش دهند، قدرتمندسازی بیماران را تقویت کنند و به مراقبت‌های عادلانه و با کیفیت دست یابند.