شناسایی و اولویت‌بندی موانع و تبیین الگوی ساختاری‌ـ‌تفسیری توسعه گردشگری ورزشی ایران

نویسندگان

1 استادیار مدیریت ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 استادیار مدیریت ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 دانشجوی دکترای مدیریت ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران

4 استاد مدیریت ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

لزوم توجه به افزایش درآمدزایی در کشور و اهمیت و جایگاه گردشگری ورزشی در این زمینه، توجه به این مهم را بیش‌از‌پیش ضرورت می‌بخشد.‏ هدف پژوهش حاضر، شناسایی و اولویت‌بندی موانع و آشنایی با الگوی ‎ساختاری‌ـ‌تفسیری‎‎ موانع فراروی توسعۀ گردشگری ورزشی ‏ایران است. اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ که با رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) انجام شده است، در بخش کیفی از نوع اکتشافی و در بخش کمی به‌صورت پیمایشی است. جامعه آماری کیفی، که دربردارندۀ 15 نفر از خبرگان گردشگری، گردشگری ورزشی، و مدیریت ورزشی بوده‌ است، براساس نمونه‌گیری هدفمند، و جامعۀ ‎آماری در سطح کمی که 379 نفر از مربیان و داوران، دست‌اندرکاران و مدیران ارشد برگزاری مسابقات، بازیکنان، و تماشاچیان را دربر می‌گیرد، به‌صورت تصادفی گزینش شده‌اند. در این پژوهش، با مرور اسناد و مدارک و مصاحبه با خبرگان، موانع گردشگری ورزشی ایران، شناسایی و براساس پرسش‌نامه محقق‌ساخته رتبه‌بندی شد و سپس، روابط بین موانع با استفاده از روش الگوسازی ساختاری‌ـ‌تفسیری، تعیین شد. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، 8 مانع به‌عنوان‌ مهم‌ترین موانع، شناسایی شدند. پس از تعیین این موانع هشت‌گانه، میزان اثرپذیری و اثرگذاری آن‌ها با استفاده از روش تحلیل میک‌‌ـ‌مک بررسی شد که براساس نتایج به‌دست‌آمده، موانع دولتی و قانونی با قدرت نفوذ 8، بالاترین تأثیر را بر موانع دیگر عدم توسعه گردشگری ورزشی داشته‌اند. نتایج این پژوهش به سیاست‌گذاران کمک می‌کند تا خط‌مشی‌ها و راهبردهای هوشمندانه‌تری ‎اتخاذ‎ کنند.