فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: نوروپپتید اسپکسین، که در فرایندهای فیزیولوژیک گوناگون از جمله سوخت‌وساز انرژی و مقاومت به انسولین دخیل می باشد، به‌عنوان یک نشانگر زیستی در اختلالات متابولیک مطرح شده است. یافته‌های مقدماتی حاکی از آن است که کاهش اسپکسین ممکن است با بروز و پیشرفت رتینوپاتی دیابتی (DR) ارتباط داشته باشد. هدف از این مطالعه، ارزیابی ارتباط سطح سرمی اسپکسین با رتینوپاتی دیابتی، و برخی شاخص‌های بالینی مرتبط، در یک جمعیت ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2DM) بود.روش‌ها: تعداد ۷۲ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲، شامل دو گروه ۳۶ نفری با و بدون رتینوپاتی دیابتی وارد این مطالعه شدند. سطح سرمی اسپکسین با استفاده از روش الایزا اندازه‌گیری و بین دو گروه مقایسه شد. همچنین، داده‌های دموگرافیک، تن‌سنجی و بیوشیمیایی گردآوری و با استفاده از آزمون‌های آماری مناسب با سطح سرمی اسپکسین ارتباط سنجی شد.یافته‌ها: سطح اسپکسین در بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی به‌طور معنی‌داری کمتر از گروه بدون رتینوپاتی بود (29/0 ± 121/79 در مقابل 32/18 ± 166/79 نانوگرم بر میلی لیتر) (0/001 > P). با این حال، هیچ‌گونه ارتباط معنی‌داری بین سطح سرمی اسپکسین و سایر شاخص‌های متابولیکی مشاهده نشد (0/05 < P). تحلیل منحنیROC  نشان داد که سطح سرمی اسپکسین معادل 150/55 نانوگرم بر میلی‌لیتر (0/94 – 0/77 :CI 95%، 0/85 = AUC) می‌تواند به‌عنوان نقطه برش بهینه با حساسیت ۷۵ درصد و ویژگی ۹۰ درصد برای تمایز بین بیماران دیابتی با و بدون رتینوپاتی عمل کند.نتیجه‌گیری: سطح پایین‌تر اسپکسین با ریسک ابتلا به رتینوپاتی دیابتی ارتباط داشت که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی نقش احتمالی این پپتید در بروز عوارض چشمی مرتبط با دیابت باشد.