غذاهای فوق فرآوری شده: تهدید خاموش سلامت نوجوانان
نویسندگان
1 کارشناس ارشد تغذیه، گروه تغذیه جامعه، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 کارشناس ارشد تغذیه ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای تغذیه، کمیته تحقیقات دانشجویی، گروه تغذیه بالینی و رژیم درمانی، دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی، انستیتو تحقیقات تغذیهای و صنایع غذایی کشور، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4 کارشناس ارشد تغذیه، گروه تغذیه جامعه، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
5 دانشیار، گروه تغذیه جامعه، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
6 دانشیار، گروه تغذیه جامعه، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، مرکز تحقیقات تغذیه و امنیت غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.v43.i823.0824چکیده
مصرف غذاهای فوقفرآوری شده در بین نوجوانان ایرانی، به یک نگرانی جدی سلامت عمومی تبدیل شده است. غذاهای فوقفرآوری شده حاوی مقادیر زیاد قند، چربیهای ناسالم و مواد افزودنی هستند که از طریق مکانیسمهای مختلفی مانند افزایش مقاومت به انسولین، اختلال در پروفایل لیپیدی و افزایش فشارخون، سلامت متابولیک نوجوانان را تهدید میکنند. نگرانیها درباره غذاهای فوقفرآوری شده زمانی بیشتر میشود که بدانیم با روند مصرف فزاینده در سالهای آتی مواجه هستیم. سیاستگذاران سلامت بایستی توجه ویژهای به این نگرانی داشته باشند، چرا که عوارض متابولیک ناشی از مصرف این غذاها میتواند بار بیماریهای غیرواگیر در آینده را به شدت افزایش دهد. در این زمینه، این مطالعه چهار راهکار سیاستی را برای کاهش مصرف غذاهای فوقفرآوری شده در نوجوانان پیشنهاد نمود از جمله «اجرای برنامههای آموزشی در مدارس» به عنوان راهکار پایدار، «محدودیت تبلیغات مواد غذایی ناسالم»، «برچسبگذاری هشداردهنده روی محصولات» و «اعمال مالیات هدفمند بر غذاهای مضر». اجرای تعاملی این راهکارها میتواند برای کاهش مصرف این محصولات کمک کننده باشد و مداخلات زودهنگام و برنامهریزی جامع برای مدیریت سلامت نسل آینده را به همراه داشته باشد. در این خصوص، مطالعه بر ضرورت تشکیل کارگروه ویژه مشترک بین وزارتخانههای بهداشت، آموزش و پرورش و صنعت تاکید دارد تا با هماهنگی بینبخشی، از بار بیماریهای غیرواگیر در آینده پیشگیری شود.
