مروری بر استفاده از مکسین و گرافن در پوشش‌های اپوکسی و کاربردهای حفاظتی آنها

نویسندگان

1 دکترا، گروه مهندسی شیمی و پلیمر، دانشکده فنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهـران، ایران، صندوق‌پستی: 466 ـ 19585.

2 دکترا، گروه آموزش صنایع شیمیایی، دانشکده فنی و حرفه‌ای شهید چمران، رشت، ایران، صندوق‌پستی: 6384 ـ 419315.

3 دکترا، گروه مهندسی پلیمر، دانشگاه تهران، تهران، ایران، صندوق‌پستی: 6619 ـ 1455.

doi
10.30509/jscw.2024.167376.1206
چکیده

خوردگی فلزات یک نگرانی جدی است که می‌تواند باعث آسیب اقتصادی شود. از دهه‌های گذشته استفاده از روش‌های مختلف برای جلوگیری از خوردگی استفاده می‌شود که در میان آنها استفاده از پوشش‌های پلیمری از ارجحیت خاصی برخوردار است. در میان پوشش‌ها، اپوکسی‌ها بسیار مورد توجه هستند، در حقیقت آنها در گروه رزین‌های گرماسخت قرار دارند و با انواع مختلفی از مواد پخت می‌شوند. آنها به‌دلیل خواص مکانیکی عالی، چسبندگی قوی برای بسیاری از بسترها، پایداری ابعادی و مقاومت حرارتی و شیمیایی بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای بهبود خواص پوشش‌های اپوکسی می‌توان از نانوپرکننده‌ها استفاده کرد. در این میان گرافن و مکسین به‌دلیل خواص منحصر‌به‌فردی که دارند بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند. در این بررسی، به ‌سنتز گرافن و مکسین پرداخته می‌شود و همچنین استفاده از این دو نانو‌ذره در پوشش‌های اپوکسی مورد بررسی قرار گرفته است.