ارزیابی رقابتپذیری منطقهای در مناطق شهری عملکردی استان مازندران با استفاده از تحلیل خوشهای
نویسندگان
1 استادیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی
2 کارشناسی ارشد برنامهریزی منطقهای، دانشکدۀ معماری و شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی
doi
10.22059/jhgr.2016.58400چکیده
در دهههای اخیر، با تسریع فرایند جهانیشدن و افزایش گسترۀ اقتصاد مبتنیبر دانش اطلاعات، مفهوم رقابتپذیری و سنجش آن در بین شهرها و مناطق، توجه زیادی از برنامهریزان و تصمیمسازان شهری و منطقهای را به خود جلب کرده است، اما علیرغم گستردگی اهمیت این مفهوم، ابهامات زیادی نیز برای تعریف و سنجش آن عنوان شده است. بر این اساس، پژوهش حاضر با توجه به ادبیات نهچندان گسترده در کشور، با استفاده از آرای صاحبنظران، تعریف روشن و جامعی را از این مفهوم ارائه میکند. سپس، مناطق شهری عملکرد استان مازندران را با استفاده از تحلیل خوشهای میسنجد و پیشنهادهایی را برای ارتقای رقابتپذیری مناطق ارائه میکند. یافتههای تحلیل خوشهای در سه سطح و هفت عرصۀ رقابتپذیری شامل ترکیب و تخصصگرایی صنعتی، محیط کارآفرین، ظرفیت نوآوری، نیروی کار ماهر، استخدامپذیری، سن و اندازۀ بنگاه و بیانگر برتری سه شهر بزرگ استان که شامل ساری، آمل و بابل در سطح یک است. این خوشه، با ایجاد صرفههای تجمع لازم توانسته جریانی از سرمایهگذاریها را بهسوی خود جلب کند و درنتیجه، محیطی کارآفرین را خلق کند. در سطح بعدی قائمشهر، تنکابن، بابلسر، بهشهر، چالوس قرار گرفتهاند. مهمترین فرصتهای رقابتی این گروه، دسترسی به نیروی کار ماهر و استخدامپذیری و عمدهترین ضعف آنها در نبود پشتیبانی اقتصادی و جمعیتی این شهرها در ساخت محیطی کارآفرین و جذب سرمایهگذاریها است. به نظر میرسد پیوندهای همکارانه، برای ارتقای کارایی فضایی استان میتواند پشتیبانی برای توسعۀ اقتصادی مناطق گروه دوم و سوم، برای پوشش ضعفها و تقویت فرصتهای رقابتی استان مازندران باشد.