مدلسازی همگرایی قومی براساس نیازسنجی مدیران سیاسی و مطالباتشناسی اقوام (مطالعۀ موردی: استان کردستان)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی تهران
2 دانشآموختۀ جغرافیای سیاسی، دانشگاه خوارزمی تهران
3 استادیار تاریخ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام
doi
10.22059/jhgr.2016.58542چکیده
نیروهای همگرا و واگرا که در تعیین چگونگی و کیفیت انسجام ملی نقش عمدهای دارند، مفاهیم جدا از هم نیستند، بلکه متغیرهایی هستند که دارای پیوندی معکوس و تأثیرپذیر از هم هستند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیهبر مدل ابداعی سهمنظوره، وضعیت همگرایی و واگرایی در استان کردستان را تحلیل و تجزیه میکند. ابزار پژوهش پرسشنامه است و پرسشنامهها برای دو دسته از پاسخگویان (مدیران سیاسی و شهروندان استان کردستان) در چهار شاخص، تقسیمات کشوری، مشارکت سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی طراحی شده است. براساس روش نمونهگیری هدفمند در اختیار 54 نفر از مدیران سیاسی و به روش خوشهای در اختیار 189 نفر از شهروندان استان کردستان قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که براساس نیازسنجی مدیران سیاسی، مردم کردستان در مدل سهمنظوره در مسیر همگرایی هستند. از طرفی براساس مطالباتشناسی و با توجه به مطالبات مردم کردستان در صورت پوشش و پاسخ مثبت به مطالبات، مدل سهمنظوره هرچه بیشتر به سمت تعمیق همگرایی پیش خواهد رفت. از دیدگاه مدیران سیاسی، شاخصهای مشارکت سیاسی در رتبۀ اول، اقتصادی در رتبۀ دوم، اجتماعی-فرهنگی در رتبۀ سوم و تقسیمات کشوری در رتبۀ چهارم قرار دارند. از دیدگاه شهروندان و مطالباتشناسی آنها، شاخصهای اقتصادی در اولویت اول، اجتماعی-فرهنگی اولویت دوم، مشارکت سیاسی اولویت سوم و تقسیمات کشوری در اولویت چهارم هستند.
