تأثیر نوع محیط کشت و تنظیمکننده رشدی در کشت مریستم ارقام مختلف گیلاس
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اصلاح و فیزیولوژی میوه، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 استادیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
3 دانشیار بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مشهد، ایران.
4 دانشیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
10.22059/ijhs.2018.249980.1378چکیده
تولید گیاه جدید از طریق کشت مریستم، روش کارآمدی برای بهدستآوردن گیاهان سالم و عاری از ویروس است. این مطالعه بهمنظور بررسی تأثیر نوع محیط کشت و تنظیمکننده رشدی بر کشت مریستم در گیلاس در قالب آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی انجام شد که فاکتور اول، رقم در هفت سطح (زرد، سیاه مشهد، دومرس، بینگ، پیشرس، تکدانه و حاج یوسفی) و فاکتور دوم، تیمار در چهار سطح (M1R1: محیط نصف MS بدون تنظیمکننده رشد، M2R1: محیط کامل MS بدون تنظیمکننده رشد، M1R2: محیط نصف MS با تنظیمکننده رشد و M2R2: محیط کامل MSبا تنظیمکننده رشد) بود. ریزنمونههای مریستمی از جوانههای نوک شاخه بعد از ضدعفونی جدا شدند و در محیطهای مختلف آزمایش در شرایط کنترلشده کشت گردیدند؛ بعد از سومین واکشت، میزان زندهمانی و پس از ششمین واکشت، نرخ تکثیر و طول نوشاخههای تولیدی اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که در تمامی شاخصها، بین ارقام اختلاف معنیدار وجود ندارد، اما بین تیمارها و همچنین در اثرات متقابل رقم× تیمار این اختلاف، معنیدار بود. بیشترین درصد زندهمانی برای رقم حاج یوسفی (5/42 درصد)، نرخ تکثیر برای رقم دومرس (2/2) و همچنین طول شاخه برای رقم بینگ (9/7 سانتیمتر) در تیمار محیط کامل MS بههمراه یک میلیگرم در لیتر BAP بهدست آمد.