فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقاله پژوهشی مقدمه: هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا (High-Intensity Interval Training) HIIT و روزه‌داری متناوب (Intermittent Fasting) ADF بر بیوژنز میتوکندری کبد در رت‌های نر تحت رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز (HFD+HF) می‌باشد. روش‌ها: 30 سر رت نر، نژاد اسپراگ‌-دولی (8 هفته‌ای)، به‌طور تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند: رژیم غذایی استاندارد (ND)، رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز (HFD+HF)، رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز همراه با تمرین ورزشی (HFD+HF+HIIT)، رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز همراه با روزه‌داری متناوب (HFD+HF+ADF) و رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز همراه با تمرین ورزشی و روزه‌داری متناوب (HFD+HF+HIIT+ADF). پروتکل HIIT (5 روز در هفته) و رژیم ADF (یک روز در میان خوردن و ناشتایی) به مدت 12 هفته اجرا شدند. مقادیر پروتئینی PGC-1α و SIRT1 در بافت کبد با روش وسترن بلات اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: رژیم غذایی پرچرب و پرفروکتوز منجر به کاهش معنی‌داری در مقادیر پروتئینی PGC-1α و SIRT1 کبدی نسبت به ND شد (0/001 > P). همچنین، هر سه گروه HFD+HF+ADF، HFD+HF+HIIT و HFD+HF+HIIT+ADF افزایش معنی‌داری در PGC-1α نسبت به گروه HFD+HF نشان دادند (0/05 > P). همچنین، دو گروه HFD+HF+ADF وHFD+HF+HIIT+ADF  منجر به افزایش معنی‌داری در SIRT1 نسبت به گروه HFD+HF شد (0/05 > P). همچنین، گروه HFD+HF+HIIT+ADF افزایش معنی‌داری را در SIRT1 نسبت به هر کدام از گروه‌ها به تنهایی HFD+HF+ADF و HFD+HF+HIIT نشان داد (0/05 > P). نتیجه‌گیری: ترکیب HIIT و روزه‌داری می‌تواند به‌طور مؤثری منجر افزایش بیوژنز میتوکندری شود و احتمالاً با افزایش عملکرد میتوکندری می‌تواند اثرات منفی رژیم پرچرب و پرفروکتوز را معکوس کند و راهبرد مؤثرتری برای بهبود محتوی چربی کبد باشد.