فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این آزمایش به‌منظور بررسی اثر سطح پروتئین قابل‌هضم و توازن ‌الکترولیتی جیره پایانی بر عملکرد، فراسنجه‌های خون و بافت‌شناسی روده با استفاده از تعداد 500 قطعه جوجه گوشتی مخلوط دو جنس سویه راس‌308 در قالب طرح کاملاً تصادفی و به‌صورت فاکتوریل 5×2 با دو سطح پروتئین ‌قابل ‌هضم (5/16 و 19درصد) و پنج سطح توازن ‌الکترولیتی (150، 200، 250، 300 و 350 میلی‌اکی‌والان در کیلوگرم‌جیره) در دوره پایانی (25 تا 42 روزگی) با پنج تکرار 10 قطعه­ای انجام شد. جوجه­­ها از 42-28 روزگی به مدت هشت ساعت روزانه تحت تنش گرمایی 2±32 درجه ‌ سانتی­گراد قرار گرفتند. افزایش سطح پروتئین اثری بر افزایش وزن دوره پایانی جوجه­های گوشتی تحت تنش گرمایی نداشت. مصرف خوراک و ضریب تبدیل جوجه­های ‌گوشتی تغذیه شده با جیره 5/16درصد، بیشتر از 19درصد پروتئین بود (05/0­<­P). بیشترین افزایش وزن و کمترین ضریب تبدیل در توازن 200 میلی‌اکی‌والان مشاهده شد که تفاوت آنها به ترتیب تنها با تیمارهای 300 و 150 میلی‌اکی‌والان معنی‌دار نبود. بیشترین افزایش وزن در جوجه­های گوشتی تغذیه شده با جیره حاوی 5/16درصد پروتئین و 200 میلی‌اکی‌والان توازن ‌الکترولیت مشاهده شد(05/0­<­P). سرم جوجه­های تغذیه شده با جیره حاوی 19درصد در مقایسه با 5/16درصدپروتئین ‌قابل ‌هضم، دارای تری‌گلیسیرید کمتر اما پروتئین کل، کراتینین و اسید اوریک بالا­تری بودند (05/0­<­P). افزایش پروتئین جیره از 5/16درصد به 19درصد، تأثیری بر ویژگی‌های بافت‌شناسی روده نداشت. تغذیه جوجه­های گوشتی تحت تنش گرمایی با تعادل الکترولیتی 250 میلی‌اکی‌والان، مساحت سطح پرز را افزایش داد (05/0­<­P). بر اساس نتایج حاصل، در دوره پایانی پرورش جوجه­های گوشتی در شرایط تنش گرمایی، جیره حاوی 5/16درصد پروتئین قابل هضم و توازن الکترولیتی 200 میلی‌اکی‌والان توصیه می‌شود.