بررسی مفهومی و کاربردی باغسازی ایرانی به سبک دوره پیش از اسلام
نویسندگان
1 استاد، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
4 استاد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/ijhs.2017.217482.1098چکیده
انسان کاشف طبیعت و عامل برقراری پایداری بقا بوده و هست و این نکته را از شعر، ادب و هنرهای تزیینی ایران در ادوار مختلف تاریخ میتوان یافت، که نشانگر احترام و علاقه ایرانیان به طبیعت است. پژوهشها نشان میدهد که باغسازی در ادوار مختلف تاریخ (چه پیش از اسلام و چه پس از اسلام)، شامل تغییرات و اختلافاتی بوده که بهنظر میرسد تا حدی پیرو تغییر آیینهای دینی و فرهنگی هر دوره میباشد. در این پژوهش سعی شده تا به بررسی کلیاتی از ساختار باغ ایرانی در دوره پیش از اسلام (دورههای هخامنشیان و ساسانیان) پرداخته شود تا با ایدهگرفتن از آثار و باغهای موردی برجای مانده از این دو دوره، بخشهایی (با وسعت 2410 مترمربع) از باغ نمونه کشوری دانشگاه تهران و در زمینی به وسعت 40 هکتار به این سبک طراحی شود و بدینوسیله به درک صحیح موضوع و ملموسبودن آن برای کاربران، که قسمت اعظم آن را دانشجویان تشکیل میدهند، کمک نماید.