ارزیابی پایداری عملکرد و سایر صفات مهم ژنوتیپهای پیاز روز کوتاه در مناطق جنوب ایران با استفاده ازروش گرافیکی GGE biplot
نویسندگان
1 یاغبانی
2 سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
3 سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی
4 عضو هیئتعلمیمؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر
doi
10.22059/ijhs.2017.235177.1268چکیده
پایداری عملکرد و سایر صفات مهم هشت ژنوتیپ پیاز روزکوتاه (پیاز اصلاحشده بهبهان، توده محلی بهبهان، توده محلی پادوک، توده محلی رامهرمز، توده محلی برازجان، توده محلی ایرانشهر و ارقام تگزاسارلیگرانو و پریماورا) با استفاده ازطرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار در ایستگاههای تحقیقات کشاورزی بهبهان، میناب و ایرانشهر بهمدت دو سال زراعی (93-1391) مطالعه گردید. برای مطالعه اثر متقابل ژنوتیپ در محیط از روش GGE biplotاستفاده گردید. ارزیابی عملکرد کل ژنوتیپها بهروش نمودار چندضلعی مشخص نمود که هر منطقه بهمنزله یک محیط بزرگ تلقی میشود. در منطقه ایرانشهر رقم پریماورا، در منطقه بهبهان رقم تگزاسارلیگرانو و در منطقه میناب توده محلی برازجان برترین ژنوتیپها بودند. بر خلاف عملکرد کل، از نظر عملکرد قابلفروش دو منطقه ایرانشهر و میناب، بهدلیل شباهت نتایج در یک محیط کلان قرار گرفتند. نتایج بهبهان با دو منطقه مزبور متفاوت بود و در یک محیط کلان دیگر قرار گرفت. براساس نمودار ایدهآل، ایرانشهر منطقه ایدهآل برای پدیده بولتینگ تلقی گردید. برای صفات عملکرد کل و قابلفروش، بهبهان ایدهآلترین محیط شناخته شد. میناب محیط ایدهآلی برای دوقلویی بود. برای درصد ماده خشک سوخ، بهبهان و ایرانشهر مناطق ایدهآلی تلقی گردیدند. نتایج ارزیابی ژنوتیپها با نمودار محیط متوسط مشخص نمود، بر اساس دو مقوله عملکرد کل و پایداری، رقم تگزاسارلیگرانو برترین ژنوتیپ بود. از نظر عملکرد قابلفروش، مقاومت به بولتینگ و دوقلویی و پایداری این صفات رقم پریماورا بهترین ژنوتیپ بود.