میزان تجویز SGLT2i و GLP1RA در بیماران دیابت نوع 2 بر اساس ADA و ESC در سه مرکز دیابت در ایران

نویسندگان

1 استادیار، گروه غدد و متابولیسم ،مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، اصفهان، ایران

2 استاد، گروه غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، اصفهان، ایران

3 مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

5 مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

6 دستیار فوق تخصصی غدد، گروه غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، اصفهان، ایران

7 مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

8 مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v43.i809.0302
چکیده

 مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین میزان تجویز مهارکننده‌های SGLT2 و آگونیست‌های گیرنده GLP1 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، بر اساس معیارهای انجمن قلب اروپا و انجمن دیابت آمریکا در سه مرکز دیابت در ایران انجام گرفت.روش‌ها: در این مطالعه، یک تحلیل مقطعی از پرونده‌های بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 در سه مرکز (در مجموع 303 بیمار) که به مرکز تحقیقات غدد درون‌ریز اصفهان (129 بیمار)، کلینیک تأمین اجتماعی اصفهان (30 بیمار) و کلینیک تأمین اجتماعی قم (144 بیمار) از سال 2019 تا 2021 مراجعه کرده ‌بودند، انجام گرفت.یافته‌ها: بر اساس معیارهای انجمن قلب اروپا و انجمن دیابت آمریکا، 84 و 64 درصد از بیماران واجد شرایط دریافت مهارکننده‌های SGLT2 و آگونیست‌های گیرنده GLP1 بودند. با این حال، تنها 5/13 درصد از بیماران این داروها را دریافت کرده ‌بودند. دلایل اصلی عدم تجویز این داروها شامل: هزینه‌ی بالا، عدم پوشش بیمه به دلیل دریافت همزمان قلم انسولین (28 بیمار)، ترس از تزریق و عدم آشنایی پزشکان با این دو دسته‌ی دارویی بودند.نتیجه‌گیری: در طی این مطالعه، میزان کلی استفاده از SGLT2i و  GLP-1 RAدر بین بیماران واجد شرایط، پایین است. نتایج ما نشان داد که فرصت‌هایی برای بهینه‌سازی استفاده از این داروها به منظور پیشگیری از عوارض قلبی- عروقی آینده از جمله: آموزش دوره‌ای پزشکان مراقبت‌های اولیه، پوشش بیمه‌ای به گونه‌ای که این داروها برای همه در دسترس باشند، وجود دارد.