قنات کهروم، دریچهای به فنآوری بومی و نقش آن در معماری پایدار از دوره صفویه در اصفهان
نویسندگان
1 مسئول بخش باستانشناسی میراث فرهنگی اصفهان، ایران
2 دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22067/jwsd.v11i4.2408-1350چکیده
شکلگیری اجتماعات انسانی فلات مرکزی ایران به واسطه نظام حاکم بر اساس ویژگیهای جغرافیا و اقلیم خشک و نیمهخشک، وابستگی بسیاری به منابع آب سطحی و زیرزمینی دارد. قنات به عنوان یک نظام پایدار در شیوه تأمین آب شرب و آبیاری متناسب با شرایط جغرافیایی هر منطقه است؛ که از لحاظ مهندسی جهت دسترسی به منابع آب زیرزمینی بر اساس سازگاری با محیط زیست و اقلیم یک منطقه ایجاد شده است. قنات کَهروم یکی از بازماندگان این نظام حاکم در فلات مرکزی از دوره صفویه است، که نمونه توسعه معماری پایدار، فنآوری بومی در فلات مرکزی و تمرکز مدیریت آب بر روی شیوههای مدیریتی پایدار، ایمن و مقرونبهصرفه است. این قنات به لحاظ نوع معماری، استمرار از معماری دستکند ایران و در سنگ حفر شده است. روش این پژوهش توصیفی-تحلیلی است و جمعآوری اطلاعات میدانی و کتابخانهای است. یافتههای پژوهش نشان میدهد، ویژگیهای جغرافیایی و توپوگرافی منطقه، عامل اصلی در انتخاب نوع معماری این قنات دستکند است. هدف از این پژوهش، تحلیل ساختار کالبدی و معرفی نوع شاخص معماری دستکند قنات کهروم است؛ همچنین استفاده بهینه از پتانسیل این قنات در هدایت آبهای زیرزمینی، که نشان از ارائه یک راهبرد مهم معماری در بهرهمندی اقتصادی جهت ارتقای کیفیت زندگی است. این معماری حاصل برهم کنشهای، تأثیرات متقابل انسان و محیط پیرامون و اوج هنر معماری در بستر زمین است. نتیجه نشان میدهد که قنات کهرم از لحاظ معماری و کارکرد، متناسب با فنآوری بومی و جغرافیایی منطقه، توپوگرافی، شیب زمین و ویژگیهای زمینشناسی است.