حرکت‌شناسی زبان بدن در نهج‌البلاغه بر اساس نظریه «پُل اکمن و والس فریسن» با سه رویکرد «منشأ-رمزگذاری – کاربرد»

نویسندگان

1 دانشجو گروه عربی دانشگاه رازی، کرمانشاه،‌ ایران.

2 دانشیار گروه عربی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ‌ایران.

doi
10.22059/jflr.2021.326880.863
چکیده

نشانه‌های مورد استفادة ارتباطات مطمئناً محدود به زبان (زبان‌شناسی) نمی‌شود. بسیاری از مفاهیم به صورت غیرکلامی بیان می‌شوند. ارتباط غیرکلامی از حوزه‌های مطالعاتی جدید است که به بررسی و تجزیه و تحلیل پیام‌هایی می‌پردازد که افراد با رفتارهای غیرزبانی مانند: حالات چهره، تماس چشمی و ژست‌ها پیام را منتقل و به درک خواننده از متن کمک می‌کنند. «پل اکمن» و «والس فریسن» تحقیقاتی گسترده‌ را در زمینة فعالیّت‌های غیرکلامی انجام داده‌اند که هدف آنان، شناخت بهتر احساسات و رفتار افراد می‌باشد. آنان فعالیت‌های غیرکلامی را به سه طریق تحلیل کرده‌اند که عبارت‌اند از: 1. منشأ 2. رمزگذاری 3. کاربرد. منشأ؛ منبع هر عملی است که می‌تواند (ذاتی، ثابت‌گونه و آموزش فرهنگی) باشد. رمزگذاری؛ رابطة عمل با معنی آن است که می‌تواند (قراردادی، تصویری و غریزی) باشد. کاربرد؛ شامل میزان اطلاع‌رسانی رفتار غیرکلامی است که می‌تواند (ارتباطی، تعاملی و اطلاعاتی) باشد. این پژوهش با روش تحلیلی‌توصیفی بر اساس رویکردهای ذکر شده از «اکمن» و «فریسن» زبان بدن در نهج‌البلاغه را، اعم از؛ چهره، چشم، دست و حالت‌های لامسه‌، توصیف و مورد بررسی قرار داده است. نتایج حاصله از تحلیل نمودن نمونه‌های زبان بدن موجود در نهج‌البلاغه با نظریة «اکمن» و «فریسن»، نشان می‌دهد که ظرفیت نهج‌البلاغه چنان گنجایش دارد که می‌توان آن را با نظریه‌های نوین ارتباطات غیرکلامی مورد تحلیل و بررسی قرار داد و منشأ «زبان چهره»، که از بسامدی بالا در نهج‌البلاغه برخوردار است، ذاتی است و به‌صورت غریزی رمزگذاری شده و کاربرد آنها اطلاعاتی است.