بهبود جذب عناصر غذایی، شاخصهای رشد و عملکرد دو تودۀ خیار بومی آذربایجان شرقی از طریق پایههای پیوندی
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
2 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
3 دانشیار، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
doi
10.22059/ijhs.2017.222915.1147چکیده
بهمنظور بررسی تأثیر پیوند خیار روی پایههای تجاری کدو آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی شامل هشت تیمار با سه تکرار بهصورت مزرعهای در ایستگاه تحقیقاتی دانشکدۀ کشاورزی دانشگاه تبریز در سال 1394 انجام شد. دو توده خیار بومی آذربایجان شرقی ( به ترتیب باسمنج و گونی) و یک رقم تجاری (ماهان) روی دو پایۀ تجاری کدو (به ترتیب شینتوزا و روتپاور) پیوند شدند. تیمارهای آزمایش شامل ترکیبهای پیوندی باسمنج/ شینتوزا، باسمنج/ روتپاور، گونی/ شینتوزا، گونی/ روتپاور و ماهان/ روتپاور و خیارهای بدون پیوندی باسمنج، گونی و ماهان بودند. گیاهان با استفاده از روش نیمانیم تکلپهای پیوند شدند. نتایج نشان داد، پایهها تأثیر معنیدار مثبتی روی شاخصهای رویشی شامل سطح برگ، شاخص سبزینه (کلروفیل)، طول ساقه، وزن خشک اندامهای هوایی، شمار میوه و عملکرد میوه در تک بوته داشتند. بیشترین غلظت نیتروژن برگ در ترکیب پیوندی ماهان/ روتپاور و کمترین آن در خیار باسمنج مشاهده شد. بیشترین غلظت پتاسیم و فسفر اندامهای هوایی در ترکیب پیوندی ماهان/ روتپاور و کمترین غلظت پتاسیم و فسفر اندامهای هوایی در خیار باسمنج مشاهده شد. بیشترین غلظت نیترات برگ در خیار باسمنج و کمترین در ترکیب پیوندی ماهان/ روتپاور دیده شد. بیشترین غلظت ساکارز برگ و قند کل برگ در ترکیب پیوندی ماهان/ روتپاور مشاهده شد. در ترکیبهای پیوندی تأثیر پایهها روی غلظت نیتروژن، فسفر و پتاسیم اندامهای هوایی و شاخصهای عملکرد در بیشتر صفات همسان بود. پایههای شینتوزا و روتپاور به دلیل افزایش غلظت نیتروژن، فسفر و پتاسیم اندامهای هوایی موجب بهبود عملکرد و شاخصهای رشد شدند.