مطالعه ای تطبیقی بر فرآیند ریسندگی الکتروسانتریفیوژ و الکتروریسی پلی اکریلو نیتریل به عنوان دو روش مختلف ایجاد نانوفیلترهای جدید در پاکسازی محیط زیست
نویسندگان
1 استادیار، گروه فرش، دانشگاه هنر شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار، دانشکده مهندسی نساجی، پوشاک و مد، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائم شهر، ایران
doi
10.22034/jtst.2024.444189.1451چکیده
استفاده از نانوالیاف در سالهای اخیر رشد چشمگیری داشته است. این الیاف مزایای بسیاری نسبت به میکرو الیاف دارند که مهمترین آن مساحت سطحمخصوص آنها است. الکتروریسی فرآیند مرسومی است که برای تهیه نانوالیاف پلیمری ظریف و یکنواخت استفاده میشود. استفاده از این روش به علت نیاز به اختلافپتانسیل بالا، لزوم وجود جمع کننده رسانای الکتریکی و سرعت تولید نسبتا کم محدود شده است. تکنولوژی ریسندگی سانتریفیوژ به جای استفاده از ولتاژ بالا برای تولید نانوالیاف˓ از نیروی گریز از مرکز استفاده کرده و گزینهای ایمنتر و مقرون به صرفهتر نسبت به الکتروریسی است. در این مطالعه، نیروهای گریز از مرکز و الکتریکی به طور همزمان برای تولید نانوالیاف پلی اکریلونیتریل به کار گرفته شده و تاثیر افزودن نیروی گریز از مرکز به نیروهای الکتریکی بر قطر نانوالیاف، میزان تولید، درصد تخلخل سطحی و جذب رنگ نانوالیاف پلیاکریلونیتریل تولید شده با هر دو روش مقایسه شد. نتایج نشان داد که استفاده از روش الکتروسانتریفیوژ به جای الکتروریسی میتواند تا 40% قطر نانوالیاف را کاهش دهد و منجر به افزایش نرخ تولید تا 68% شود. از سویی دیگر، افزایش سرعت چرخش در این روش منجر به کاهش قطر نانوالیاف و افزایش مساحت سطحویژه میگردد. علاوه بر این، نانوالیاف تولید شده با این روش 33% بیشتر از نانو الیاف الکتروریسی شده در جذب آلاینده رنگی موفق عمل کرد. لذا استفاده از این الیاف به عنوان جاذبی موثر برای پسابهای رنگی پیشنهاد میگردد.