فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چاپگر سه بعدی یا تولید افزودنی فناوری شناخته‌شده‌ای است که با قرار دادن لایه‌های متوالی از مواد مختلف اشیاء سه بعدی ایجاد می‌کند. این فناوری در صنعت مد به دلیل تولید محصولات منحصر‌به‌فرد محبوبیت یافته است، اما تحقیقات کمتری درباره استفاده از مواد سخت مانند پلی لاکتیک اسید (PLA) در این زمینه وجود دارد. این تحقیق اولین تلاش موفقیت‌آمیز برای تولید لباس‌های زیست‌تخریب‌پذیر بدون زباله با استفاده از چاپ سه بعدی و مدل‌سازی کامپیوتری است. طرح لباس با الهام از گنبد علویان مدل‌سازی، ارزیابی و تولید شده است. قطعات لباس مدولار در اندازه واقعی با چاپ سه بعدی ساخته شد و پذیرش آن توسط مصرف‌کنندگان از طریق نظرسنجی آنلاین با 235 پاسخ‌دهنده ارزیابی شد. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق‌ساخته بود و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد تفاوت معنی‌داری در جلوگیری از صدمات پوشاک به محیط زیست بین رشته‌های تحصیلی مختلف وجود دارد. دانشجویان مهندسی صنایع، مهندسی نساجی و طراحی لباس نسبت به مهندسی پلیمر معتقد به تأثیر بیشتر این فناوری در کاهش آسیب‌های محیط زیستی بودند. همچنین تمایل به پوشیدن لباس‌های طراحی‌شده با چاپگرهای سه بعدی بین رشته‌های تحصیلی متفاوت بود؛ دانشجویان مهندسی نساجی و طراحی لباس تمایل بیشتری نسبت به دانشجویان مهندسی پلیمر، صنایع و مکانیک داشتند. در نهایت، گروه‌های سنی زیر 20 سال و 21 تا 30 سال تمایل بیشتری به پوشیدن این لباس‌ها نشان دادند. همچنین دانشجویان مهندسی نساجی، مهندسی پلیمر و طراحی لباس اطلاعات بیشتری درباره چاپگرهای سه بعدی در صنعت مد داشتند.