بررسی دانش محتوایی تربیتی فناوری مدرسان زبان در آموزش مجازی در ایران: مورد مدرسان زبان فرانسه و انگلیسی
نویسندگان
1 دانشگاه تهران. دانشکده زبان ها و ادبیات خارجی
2 گروه زبان فرانسه، دانشکده زبان ها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jflr.2021.316523.793چکیده
جستار حاضر به بررسی تلقی مدرسان زبانهای انگلیسی و فرانسه از دانش محتوایی تربیتی فناوری خود در کلاسهای مجازی و در دوران پساکرونا در ایران میپردازد. هدف از این مطالعه تحلیل رابطۀ میان عواملی نظیر سابقۀ تدریس مجازی، شرکت در دورههای مجازی و زبان مورد تدریس با دانشهای TPACK بوده است. 116 مدرس این دورهها در موسسات ایران به پرسشنامۀ الکترونیکی محقق-ساخت (پایایی 0.96)، متشکل از 7 گویه (دانشهای فناوری، تربیتی، محتوایی، محتوایی فناوری، محتوایی تربیتی، تربیتی فناوری، محتوایی تربیتی فناوری و زمینهای) و 34 پرسش پاسخ دادند. نتایج پژوهش نشان میدهند هر دو گروه از مدرسان ارزیابی مثبتی از سطح دانش محتوایی، دانش زمینهای و دانش تربیتی محتوایی خود داشته، اما به دانش تربیتی فناوری و دانش فناوری خود امتیاز پایینی دادهاند. یافتهها حاکی از آن است که علی رغم گذشت دست کم یک سال از تدریس مجازی و شرکت در دورههای گوناگون تربیت مدرس ویژۀ این کلاسها، مدرسان همچنان آمادگی کافی جهت استفاده از فناوری به عنوان محور اصلی در فرایند آموزشی را ندارند. به علاوه، نتایج دال بر این هستند که میان عواملی چون سن، جنسیت، گرایش تحصیلی و زبان مورد تدریس با میزان دانش محتوایی تربیتی فناوری ارتباط معناداری وجود نداشته؛ در حالیکه، دانش محتوایی مدرسان متأثر از سابقۀ تدریس حضوری یا مجازی، مدرک تحصیلی و شرکت در دورههای تربیت مدرس ویژۀ کلاسهای مجازی بوده، دانش تربیتی آنان از سابقۀ تدریس و شرکت در دورههای ویژۀ کلاسهای مجازی تأثیر گرفته و دانش تربیتی فناوری و محتوایی تربیتی فناوری آنان زیر تأثیر سابقۀ تدریس مجازی بودهاند.