تحلیل تغییرات مکانی- زمانی جریان پایه رودخانههای ایران طی 30 سال اخیر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مهندسی محیط زیست، گروه منابع آب، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار مهندسی منابع آب، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانش آموخته دکتری هیدروژئومورفولوژی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22067/jwsd.v10i4.2308-1265چکیده
هدف از تحقیق حاضر، برآورد و تحلیل تغییرات مکانی- زمانی جریان پایه 266 رودخانه در سرتاسر ایران در بازه زمانی 30 ساله (2017-1987) به منظور آگاهی از میزان تأثیر منابع آب زیرزمینی و رواناب ذوب برف در رودخانههای مورد مطالعه میباشد. در این راستا، جریانهای پایه روزانه با استفاده از روش فیلتر دیجیتالی چپمن- ماکسول (Chapman‐Maxwell) از جریانهای کل ثبتشده در محل ایستگاههای هیدرومتری تفکیک شدند. از آزمون ناپارامتری من-کندال برای تحلیل روند زمانی جریان پایه و از شاخص خودهمبستگی فضایی موران (Moran's) برای تحلیل خودهمبستگی مکانی جریان پایه و شاخص جریان پایه (نسبت جریان پایه به جریان کل) بهره گرفته شد. تحلیل ماهانه جریان پایه، یک الگوی منظم فصلی را نشان داد که بیشترین و کمترین آن با مقادیر 9/08 و 1/95 میلیون مترمکعب در ماه به ترتیب مربوط به ماههای فروردین و شهریور بودند. نتایج شاخص جریان پایه نشان داد که سهم جریان پایه در تأمین آب سطحی رودخانههای مطالعاتی، بین 0/15 تا 0/99 درصد (بهطور متوسط 72 درصد) است. نتایج روند درازمدت جریان پایه حاکی از آن بود که 83/08 درصد رودخانهها، یک روند نزولی معنیدار (در سطح 0/95) را در بازه زمانی موردمطالعه تجربه کردهاند. یافتههای آزمون خودهمبستگی مکانی مؤید آن بود که چندین خوشه با جریان پایه و شاخص جریان پایه بالا در رشتهکوههای زاگرس و البرز وجود دارند. نتایج این تحقیق میتواند تصویر کلی از تغییرات مکانی و زمانی دبی پایه رودخانهها در مقیاس کشور ارائه نموده و کمک شایانی به تصمیمگیران در راستای دستیابی به مدیریت یکپارچه منابع آب سطحی نماید.