تبیین و سنجش اثربخشی بهره‌گیری از شبیه‌سازی رایانه‌ای بر انگیزش تحصیلی دانشجویان معماری (درس ساختمان 2)

نویسندگان

1 گروه معماری، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران

2 گروه معماری، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران

doi
10.22061/tej.2024.10906.3076
چکیده

پیشینه و اهداف: انگیزش به­عنوان یک عامل محرک­اساسی در یادگیری، نقشی بنیادی در موفقیت­تحصیلی دانشجویان ایفا می‌کند. به­نظر می­رسد دانشجویان دانشکده­های معماری، انگیزش لازم جهت آموختن دروس­نظری و به‌ویژه دروس­فنی و ساختمانی را ندارند. با توجه ­به تفاوت­ماهوی رشته­معماری و به­تبع آن، آموزش آن با سایر رشته­ها، هدف پژوهش­حاضر، ­بررسی به­کارگیری شبیه­ساز رایانه­ای به­عنوان ابزاری متحول‌کننده در چشم‌انداز پویای حوزه­آموزش و تأثیر آن در انگیزش دانشجویان معماری است.روش‌ها‌: نوع تحقیق از نظر هدف، کاربردی بوده و از لحاظ گردآوری داده­ها در زمره تحقیقات شبه­آزمایشی با گروه­گواه محسوب می­شود. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسش‌نامه هارتر بود که پس از بررسی پایایی و انجام تحلیل­های مقدماتی و پیش­نیاز با آزمون­کوواریانس تحلیل شد. جامعه­آماری تحقیق دانشجویان درس ساختمان 2 دانشگاه آزاد ارومیه بوده، که در دوگروه آزمون 30 نفر و کنترل 30 نفر، به­گونه­ای انتخاب شدند که میانگین نمرات هر دو گروه در آزمون مقدماتی یکسان باشد.یافته‌ها: براساس یافته­ها می‌توان گفت یکى از اصلی­ترین عوامل بروز عملکرد و رفتار انسان، انگیزش است. انگیزش، فرد را به­جنبش وا می­دارد و در محیط­هاى آموزشی هم­بستگى مستقیم با یادگیری و یادداری و پیشرفت­تحصیلی دانشجویان دارد و به انگیزش درونی و بیرونی تقسیم می­شود؛ یافته­های حاصل از تحلیل­آماری، فرض پژوهش مبنی­بر تأثیر استفاده از شبیه­ساز بر انگیزش دانشجویان درس ساختمان 2 را تصدیق می­کند. در بنیان انگیزش­درونی، تفاوت قابل­توجه و معناداری میان گروه­آزمون و گروه­کنترل وجود دارد. افزایش چشم­گیر نمرات، انگیزه­درونی پس­آزمون نسبت­به نمرات درونی پیش­آزمون در گروه­آزمایش و همچنین اختلاف حداقلی در نمرات پیش­آزمون و نمرات پس­آزمون گروه­گواه بیانگر تأثیر استفاده از این فناوری در افزایش انگیزش­درونی دانشجویان است. در مؤلفه انگیزش­بیرونی نیز دوگروه آزمایش و کنترل دارای تفاوت­معناداری در پس­آزمون هستند. انگیزش­بیرونی دانشجویانی که به­روش شبیه­ساز رایانه­ای آموزش دیده­اند، نسبت­به گروهی که به­روش معمول آموزش دیده­اند، متفاوت است و نیز بالاتربودن میانگین نمرات گروه­آزمون در پس­آزمون، افزایش این انگیزش در گروه­آزمون را نشان می‌دهد.نتیجه‌گیری: بهره­گیری از شبیه­ساز رایانه­ای در آموزش دروس­فنی، منجر به افزایش قابل توجه انگیزش دانشجویان معماری می­شود. افزایش قابل­ملاحظه نمرات پایان­ترم دانشجویانی که از این فناوری استفاده کردند نسبت­به گروه کنترل، مؤید تأثیرمثبت استفاده از آن است. کاربرد آن، هنگامی اثربخش است که اصول و مفاهیم ذهنی و پایه به­وسیله روش­های دیگر آموزش داده، و سپس برای آموزش­تکمیلی از شبیه­سازی استفاده شود و به­طور کلی، هنگامی مؤثرتر است که همراه با روش­های سنتی به­کار برده شود؛ یعنی شبیه­سازی به­عنوان مکملی برای روش­های سنتی به­حساب می­آید.