ویژگیهای جمعیتشناختی و تظاهرات بالینی بیماران با نارسائی قلب در جمعیت شمال غرب ایران
نویسندگان
1 استادیار، قلب و عروق، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
2 پزشک عمومی، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
3 استادیار، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، دانشکده پرستاری و مامائی تبریز، تبریز، ایران
4 استادیار، قلب و عروق، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
5 پزشک عمومی، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
6 پزشک عمومی، مرکز تحقیقات قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
doi
10.48305/jims.v42.i790.0988چکیده
مقاله پژوهشی مقدمه: نارسایی قلبی، یک مسألهی جهانی از نظر بهداشت عمومی است. اگرچه پژوهشهای متعددی در مناطق مختلف جهان مانند اروپا و آمریکا صورت گرفته است، اما اطلاعات محدودی دربارهی ویژگیهای این بیماری در مناطق آسیایی بهویژه ایران وجود دارد. روشها: این مطالعه یک پژوهش توصیفی- تحلیلی گذشتهنگر است که بیماران بالای 16 سالی که از فروردینماه 1400 تا مردادماه 1401 با تشخیص نارسایی قلب در مرکز قلب و عروق شهید مدنی تبریز بستری شده بودند، جهت مطالعه انتخاب شدند. معیار خروج از مطالعه شامل بیمارانی بود که عملکرد سیستولیک بطن چپ حفظ شده بود. متغیرهای مورد مطالعه، ویژگیهای دموگرافیک، بیماریهای همراه نوع نارسایی قلبی (ایسکمیک یا غیر ایسکمیک) یافتههای نوار قلب و اکوکاردیوگرافی بودند. یافتهها: از 519 بیمار مورد مطالعه، 66/9 درصد مرد و 33/1 درصد زن بودند. میانگین سنی بیماران 13/6 ± 64/08 سال بود. شایعترین عوامل خطر شامل فشارخون بالا (57 درصد)، بیماری عروق کرونر (52 درصد) و دیابت (36/2 درصد) بود. شایعترین علائم بالینی، تنگی نفس (88 درصد)، ارتوپنه (36/1 درصد) و علائم گوارشی (20 درصد) بود. میزان مرگومیر بیماران نیز 1/54 درصد بود. نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان داد که بیماران HF در ایران در مقایسه با کشورهای غربی به طور متوسط جوانتر هستند و علل غیر ایسکمیک شایعتر است. این تفاوتها ممکن است به دلیل عواملی ازجمله فرهنگی، نژادی و سبک زندگی در ایران باشد. اهمیت جمعآوری این دادهها در شناسایی گروههای پرخطر و برنامهریزی استراتژیهای درمانی بهینه، نهفته است.