امنیت غذایی پایدار به کمک آبزیپروری پایدار با استفاده از سامانههای نوین آبزیپروری (قسمت دوم): فرصتها و چالشهای توسعه سامانههای نوین
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم و مهندسی شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 استادیار گروه آموزشی شیلات، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/jwsd.v10i2.2304-1232چکیده
آبزیپروری راهحلی پایدار برای پاسخ به افزایش تقاضای پروتئین جانوری و امنیت غذایی در جهان است و امروزه، جهت توسعه آن، توجه به رویکرد آبزیپروری پایدار (به لحاظ اقتصادی، اجتماعی و محیطزیستی) ضروری است. توسعه سامانههای نوین آبزیپروری طی سالهای اخیر گسترش زیادی یافته است و هر کدام از آنها، به نوعی اهداف آبزیپروری پایدار را دنبال میکنند. سامانههای نوین آبزیپروری، با به حداکثر رساندن بهرهوری از منابع، کاهش هزینهها، تولید مناسب از بعد کمی و کیفی و اثرات محیطزیستی اندک، حصول آبزیپروری پایدار را مقدور میسازند. در بین سامانههای معرفی شده تا کنون، سامانههای بازگردشی، قفس، آکواپونیک، بیوفلاک و پرورش تلفیقی جز سامانههای نویدبخش در تولید آبزیان در جهان شناخته میشوند که میتوانند در ایران نیز توسعه زیادی بیابند. در مطالعه مروری حاضر، علاوهبر معرفی و بررسی اهمیت این سامانهها در آبزیپروری پایدار، به فرصتهای حاصل از توسعه این سامانه ها در کشور و چالشهای فراروی آن پرداخته میشود.
