سنجش میزان تحققپذیری حکمروایی خوب شهری در ایران (مطالعۀ موردی: شهر ایلام)
نویسندگان
1 دانشیار جامعهشناسی، دانشگاه یزد
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور یزد
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور تهران
4 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه ارومیه
doi
10.22059/jhgr.2016.57235چکیده
حکمروایی خوب شهری را میتوان شیوه و فرایند ادارة امور شهری با مشارکت و تعامل سازندة سه بخش دولتی، خصوصی و جامعۀ مدنی بهمنظور نیل به شهر سالم، باکیفیت و قابلیت زندگی بالا و توسعة پایدار شهری تعریف کرد. با توجه به مؤلفههای مورد بررسی و ماهیت کاربردی پژوهش، روش این پژوهش توصیفی-تحلیلی است. دادهها و اطلاعات مورد نیاز پژوهش به دو شیوة کتابخانهای و میدانی گردآوری شده است. هدف پژوهش، سنجش نواحی شهر ایلام بهلحاظ شاخصهای حکمروایی خوب شهری است. محدودۀ جغرافیایی پژوهش، شهر ایلام است که در سرشماری سال 1390 جمعیت آن برابر 172213 نفر بوده است. جامعۀ آماری تحقیق 42613 خانوار ساکن شهر ایلام و حجم نمونه 397 نفر سرپرست خانوار است که با استفاده از فرمول کوکران و به روش تصادفی ساده انتخاب شدهاند. برای پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شده است که مقدار 86/0 بهدست آمده است. در این تحقیق، از هفت شاخص مشارکت، پاسخگویی، مسئولیتپذیری، قانونمحوری، عدالت، شفافیت و کارایی استفاده شده است. برای تحلیل دادهها از نرمافزار spss و از آزمون T تکنمونهای استفاده شده است. ارزشگذاری متغیرها با بهرهمندی از طیف لیکرت صورت گرفته است. براساس نتایج پژوهش، سطح تمام شاخصهای حکمرانی خوب در شهر ایلام، پایینتر از سطح متوسط طیف لیکرت است؛ بنابراین، نواحی شهر ایلام بهلحاظ این مؤلفهها در وضعیتی نامطلوب قرار دارند.