مقایسهی اثر درمانی رژیم ترکیبی ملاتونین خوراکی و بتامتازون موضعی با بتامتازون موضعی به تنهایی در درمان آتوپیک درماتیت: کارآزمایی بالینی تصادفی شده
نویسندگان
1 متخصص بیماریهای پوست، مرکز بیماریهای پوست و سالک صدیقه طاهره، اصفهان، ایران
2 استاد، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکدهی بهداشت، مرکز تحقیقات بیماریهای پوستی و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دکتری حرفهای پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
6 دکتری حرفهای پزشکی، مرکز تحقیقات بیماریهای پوست و سالک، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.v42.i782.0774چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: درماتیت آتوپیک، بیماری شایع در نوزدان و کودکان است که خارشدار، مزمن و عودکننـده میباشد. از آنجایی که عـوارض جـانبی درمانهای رایج (کورتیکواستروئیدهای موضعی) مصرف آنها را محدود کرده است نیاز به درمانهای جایگزین الزامی میباشد. لذا با توجه به اثرات ضد التهابی، تنظیمکنندگی سیستم ایمنی و خواب ملاتونین، این مطالعه اثرات بتامتازون موضعی صرف و بتامتازون موضعی به همراه ملاتونین خوراکی را در درمان درماتیت آتوپیک مقایسه کرد.روشها: این کارآزمایی بالینی در شهر اصفهان بر روی 50 بیمار مبتلا به درماتیت آتوپیک انجام شد. بیماران بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه شاهد، بتامتازون و گروه مداخله علاوه بر بتامتازون، قرص 3 میلیگرمی ملاتونین را به مدت 12 هفته دریافت کردند. وضعیت بیماری شرکتکنندگان از طریق مقیاس (Scoring Atopic Dermatitis) SCORAD بررسی گردید.یافتهها: هر دو گروه درمانی در نمرهی SCORAD، وسعت ناحیهی درگیر، شدت بیماری و علائم گزارش شده مانند بیخوابی و خارش، تغییرات قابل توجهی را نشان دادند، به طوری که در پایان درمان شاخص SCORAD در گروه مداخله به طور میانگین 14/09 ± 29/44 و در گروه شاهد 16/08 ± 33/56 کاهش یافته بود. با این حال، تفاوت معنیداری بین دو گروه مشاهده نشد. همچنین در طی مطالعه عوارض درمانی خاصی گزارش نشد.نتیجهگیری: اگرچه هر دو رژیم درمانی منجر به بهبود قابل توجه در وضعیت درماتیت آتوپیک میشوند، تفاوت معنیداری میان اثربخشی این دو رژیم درمانی یافت نشد که نیاز به بررسی بیشتر درمانهای جایگزین کورتیکواستروئیدهای موضعی با اثربخشی مشابه و عوارض جانبی کمتر را مطرح میکند.