بررسی تطبیقی ارتقای امنیت انرژی با بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر؛ در مقایسۀ ژئوپلیتیکی دو کشور ایران و ژاپن با الگوی مدیریت راهبردی
نویسندگان
1 استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری مدیریت استراتژیک
3 دانشیار گروه مطالعات جهان دانشگاه تهران
4 کارشناسی ارشد مطالعات جهان دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2017.62114چکیده
موضوع امنیت انرژی یکی از مضامین مهم در بررسیهای امنیت ملی کشورهاست که اهمیت زیادی در مباحث مربوط به توسعة پایدار دارد. در دهههای اخیر با افزایش جمعیت جهان و نگرانیهای ناشی از افزایش شایانتوجه میزان مصرف سوختهای متعارف، ضرورت دسترسی پایدار و مطمئن به انرژی بیش از پیش آشکار شده است. باید درنظر داشت سوختهای فسیلی، منابع انرژی غیرقابلتجدید و محدودی هستند که در زمانی نهچندان دور پایان میپذیرند و اتکای بیش از اندازه به آنها علاوهبر بروز چالشهایی در سطح جهانی نظیر آلودگی محیطزیست، مشکلات گوناگون در سطح ملی و منطقهای از قبیل درگیریهای داخلی و مناقشات بین حکومتها را نیز به همراه دارد. از اینرو، ضروری است بهمنظور جلوگیری از بروز بحرانهای گوناگون در حوزة انرژی و بهخطرافتادن امنیت ملی، دولتها در پی اجرای سازوکارهایی برای ارتقای امنیت انرژی باشند. بسیاری از کشورهای صنعتی راهکارهایی از قبیل بهرهوری و افزایش بازدهی انرژی، تنوعبخشی به سبد انرژیهای اولیه و بهرهگیری از انرژیهای تجدیدپذیر را جزء سیاستهای امنیت انرژی خود قرار دادهاند. در این پژوهش، با مقایسة ژئوپلیتیکی دو کشور ایران و ژاپن، تأثیر عوامل انرژی تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر بر سازوکارهای امنیت انرژی این کشورها مقایسه و ارزیابی میشود. براساس نتایج، ثبات در موقعیت ژئوپلیتیکی هر دو کشور در گرو تأمین امنیت پایدار انرژی است. همچنین، عوامل تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر انرژی بیشترین تأثیر را بر سازوکارهای امنیتی دارد و بهرهگیری از منابع تجدیدپذیر انرژی در سبد انرژی ایران و ژاپن، به بهبود امنیت ملی انرژی این کشورها کمک شایانتوجهی میکند.