نگرش فراگیران زبان انگلیسی به عوامل موثر بر کاهش انگیزش و راهبردهای کاهش آن

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای آموزش زبان انگلیسی، دانشکده علوم انسانی و علوم اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استاد زبانشناسی کاربردی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 استادیار آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران

doi
10.22059/jflr.2020.293536.702
چکیده

گرچه پژوهشگران به علل عدم انگیزش زبان­آموزان پرداخته اند،‌ تا کنون تحقیقات اندکی در مورد راهبردهایی زبان­آموزان برای کاهش عدم انگیزش انجام شده است. بدین منظور، پژوهش حاضر برای بررسی عوامل مرتبط با عدم انگیزش و راهبردهای زبان­آموزان برای مقابله با آن انجام شد. شرکت­کنندگان در این مطالعه 30 زبان­آموز ایرانی در سطوح مختلف بسندگی زبانی بودند که بر اساس روش نمونه­گیری قابل دسترس از بین زبان­آموزان آموزشگاه­های مختلف زبان انتخاب شدند. این پژوهش از طریق روش تحقیق کیفی با استفاده از مصاحبه انجام شد. داده­ها با مصاحبه نیمه­ساختاریافته درمورد نگرش زبان­آموزان به عوامل موثر بر کاهش انگیزش و راهبردهای مورد استفاده برای مقابله با آن جمع­آوری شد. نتایج تحلیل محتوایی حاکی از آن است که زبان­آموزان از پنج عامل کاهش انگیزش از جمله روش آموزش، شخصیت معلم، خصوصیات همکلاسی­ها، اضطراب، و شرایط فیزیکی کلاس نام بردند. زبان­آموزان همچنین درس خواندن در زمان خاص از روز، مطالعه با همکلاسی­هایی که دانش انگلیسی بهتری دارند، معلم مهربان، شوخی و طنز به زبان انگلیسی توسط معلم و انجام فعالیت­های جالب و بازی در کلاس را به عنوان راهبردهای مقابله با عوامل موثر بر کاهش انگیزش نام بردند. بر اساس یافته­ها، پیشنهاد می­شود که معلمان برای کمک به زبان­آموزان از راهبرد­های مقابله با عوامل موثر بر کاهش انگیزش استفاده کنند.