نگرش فراگیران زبان انگلیسی به عوامل موثر بر کاهش انگیزش و راهبردهای کاهش آن
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای آموزش زبان انگلیسی، دانشکده علوم انسانی و علوم اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد زبانشناسی کاربردی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استادیار آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه امام علی (ع)، تهران، ایران
doi
10.22059/jflr.2020.293536.702چکیده
گرچه پژوهشگران به علل عدم انگیزش زبانآموزان پرداخته اند، تا کنون تحقیقات اندکی در مورد راهبردهایی زبانآموزان برای کاهش عدم انگیزش انجام شده است. بدین منظور، پژوهش حاضر برای بررسی عوامل مرتبط با عدم انگیزش و راهبردهای زبانآموزان برای مقابله با آن انجام شد. شرکتکنندگان در این مطالعه 30 زبانآموز ایرانی در سطوح مختلف بسندگی زبانی بودند که بر اساس روش نمونهگیری قابل دسترس از بین زبانآموزان آموزشگاههای مختلف زبان انتخاب شدند. این پژوهش از طریق روش تحقیق کیفی با استفاده از مصاحبه انجام شد. دادهها با مصاحبه نیمهساختاریافته درمورد نگرش زبانآموزان به عوامل موثر بر کاهش انگیزش و راهبردهای مورد استفاده برای مقابله با آن جمعآوری شد. نتایج تحلیل محتوایی حاکی از آن است که زبانآموزان از پنج عامل کاهش انگیزش از جمله روش آموزش، شخصیت معلم، خصوصیات همکلاسیها، اضطراب، و شرایط فیزیکی کلاس نام بردند. زبانآموزان همچنین درس خواندن در زمان خاص از روز، مطالعه با همکلاسیهایی که دانش انگلیسی بهتری دارند، معلم مهربان، شوخی و طنز به زبان انگلیسی توسط معلم و انجام فعالیتهای جالب و بازی در کلاس را به عنوان راهبردهای مقابله با عوامل موثر بر کاهش انگیزش نام بردند. بر اساس یافتهها، پیشنهاد میشود که معلمان برای کمک به زبانآموزان از راهبردهای مقابله با عوامل موثر بر کاهش انگیزش استفاده کنند.