تأثیر مناسبات هیدروپلیتیک بر فرایند ملتسازی: نمونه پژوهی ابرسازه سد راغون در تاجیکستان
نویسندگان
1 خوارزمی
2 خوارزمی
3 خوارزمی
doi
10.22067/jwsd.v7i4.86939چکیده
پیگیری و ساخت ابرسازهها توسط حاکمان، جایگاه ویژهای در فرایند ملتسازی بسیاری از کشورها داشته است. در کشورهای پساشوروی، حاکمان برای نمایاندن مشروعیت خود، طی دو دهه گذشته از راه ایجاد زیرساختهای کلان آبپایه، در پی مدیریت سیاسی فضا و حفظ نفوذ و کنترل اجتماعی بودهاند. سد راغون در تاجیکستان ابرسازهای روی رودخانه وخش است، در صورت انجام با بلندای 335 متر، افزون بر اینکه بلندترین سد جهان است، زمینه خودکفایی انرژی این کشور را فراهم میکند. شناسههای یاد شده با ارائه تصوری ژئوپلیتیک از پیشرفت و سرافرازی ملی، توانسته در پیدایش و تواناسازی گفتمان ملیگرایانه در این کشور نقش بیافریند. مقاله حاضر بر این فرضیه استوار است که معنای نمادین سد راغون در فرایند ملتسازی کدی ژئوپلیتیک برای توضیح پافشاری دولت تاجیکستان طی دو دهه گذشته برای به فرجامرسانی این طرح پرهزینه و تنشزا با کشورهای همسایه است. اطلاعات مورد نیاز پژوهش به روش کتابخانهای گرداوری و روششناسی حاکم بر متن ماهیتی توصیفی-تحلیلی دارد. نتیجه پژوهش نشان داد ایده ساخت سد راغون، نخبگان سیاسی تاجیک را قادر میسازد با انحراف توجه مردم از چالشهای درونی، آینده بهتری را برای آنها نوید داده و با برانگیختن حس غرور ملی و افزودن بر مشروعیت خود، بقای کشور و حکومت را تضمین نمایند. همچنین مخالفت ازبکستان با ساخت سد راغون میتواند به عنوان نوعی هماوردی هیدروپلیتیک در راستای تقویت همبستگی ملی در برابر دشمن ازبک مورد بهرهبرداری قرار گیرد. زیرا کسانی که ساخت آن را به چالش میکشند، دشمن ملت هستند.
