فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقاله پژوهشی مقدمه: استفاده از رادیوداروها در بخش‌های پزشکی هسته‌ای و اثرات مخرب بیولوژیکی آن‌ها برای بیماران، اطرافیان‌شان و پرسنل این مراکز نیاز به ارزیابی دز بیماران و پرتوکاران در بخش پزشکی هسته‌ای بیمارستان چمران اصفهان و مقایسه آن‌ها با مقادیر مجاز دارد. روش‌ها: در این مطالعه‌ی تجربی- مقطعی، دز تجمعی 15 نفر از پرسنل و 30 بیمار مراجعه‌کننده به بخش پزشکی هسته‌ای بیمارستان چمران اصفهان مبتلا به سرطان تیروئید که کاندید دریافت mci200 ید 131 و قرنطینه یک شبانه روز بودند، بررسی گردید. برای این منظور از دزیمترهای ترمولومی نسانس استفاده شد. ابتدا آن‌ها کالیبره شده و سپس در فاصله‌های 0/5، 1 و 1/5 متری از بیماران تعبیه شد و توسط خوانشگر اندازه‌گیری و مقادیر دز جذبی با دزهای استاندارد مقایسه گردید. یافته‌ها: میزان دز تجمعی گنادها، تیروئید، دو انگشت شست و اشاره پرسنل بخش به ترتیب 0/11 ± 0/113، 0/09± 0/134، 0/12± 0/501، میلی‌سیورت در یک ماه به دست آمد که میزان سالیانه به ترتیب 1/356، 1/608 و 6/012 میلی‌سیورت می‌باشد. میانگین دز تجمعی بیماران در فواصل 0/5، 1 و 1/5 متری از بیماران به ترتیب 5/74 ± 49/12، 4/43± 12/73و 4/37 ± 3/53 میلی‌سیورت به دست آمد. نتیجه‌گیری: دز انگشتان دست پرتوکاران در محدوده‌ی مرزی استاندارد بود که لازم است، استفاده از دستکش سربی در موارد ممکن توصیه شود. حداقل فاصله‌ی مورد نیاز جهت به حداقل رساندن خطرات ناشی از پرتوهای ید ۱۳۱، ۱۵۰ سانتی‌متر می‌باشد و رعایت این فاصله در ۵ روز نخست ترخیص بیماران ضروری به نظر می‌رسد.