ارزیابی تأثیر پاکلوبوترازول و ترینگزاپکاتیل بر ویژگیهای ریختشناختی و فیزیولوژیکی دو گیاه پرچینی رزماری (Rosmarinus officinalis) و نوش (Thuja orientalis “Morgan”)
نویسندگان
1 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان (اصفهان)
2 دانشیار، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
3 دانشیار، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه شهرکرد
doi
10.22059/ijhs.2016.59813چکیده
در سالهای اخیر استفاده از تنظیمکنندههای رشد بهویژه کندکنندههای رشد افزایش چشمگیری یافته است. تریازولها (پاکلوبوترازول و ترینگزاپک اتیل) بهعنوان مؤثرترین و کمخطرترین کندکنندههای رشد سبب ایجاد گیاهان پوششی کوتاهتر و متراکمتر میشود که برگهای سبز تیرهتر و ضخیمتر دارد. برای ارزیابی تأثیر پاکلوبوترازول و ترینگزاپکاتیل بر ویژگیهای ریختشناختی (مرفولوژیکی) و فیزیولوژیکی دو گیاه پرچینی (رزماری و نوش رقم مورگان) آزمایشی در قالب طرح بلوک کامل تصادفی شامل شانزده تیمار و سه تکرار اجرا شد. بدین منظور بیدرنگ پس از هرس هر دو گیاه، محلولپاشی برگی پاکلوبوترازول با غلظتهای 1000 و 4000 میلیگرم در لیتر، ترینگزاپکاتیل با غلظت 1000 میلیگرم در لیتر و آب مقطر بهعنوان شاهد انجام شد. صفات مورد اندازهگیری در این پژوهش شامل ارتفاع، طول و عرض گیاه، وزن تر و خشک بخشهای هرسشده، طول میانگره، میزان پرولین، سبزینۀ (کلروفیل)a، سبزینۀb و سبزینۀ کل بود. نتایج نشان دادند کندکنندههای رشد سبب کاهش رشد طولی و عرضی، طول میانگرهها، وزن تر و خشک بخشهای هرسشدۀ گیاه و افزایش میزان پرولین, سبزینۀ a، b و کل نسبت به تیمار شاهد شد.