فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه برآوردهای انجام شده در کشور، نشان از هدررفت سالانه حدود یک میلیارد مترمکعب خاک از عرصه منابع اراضی کشور است. اگرچه ارزش‌گذاری اقتصادی این حجم از اتلاف منابع خاک از این رهگذر کار دشواری است، ولی با توجه ‌به تعادل شکننده زیست‌بوم‌های موجود در منابع اراضی کشور، می‌توان پیش‌بینی کرد که این حجم اتلاف منابع چه زیان جبران‌ناپذیر و برگشت‌ناپذیری را به ظرفیت تولید و کارکرد این منابع وارد می‌کند. بخشی از این اتلاف خاک به‌وسیله فرایندهای خاک‌سازی جبران و جایگزین می‌شود و تا زمانی که میزان فرسایش از نرخ خاک‌سازی پیشی ‌نگرفته است، به‌ نوعی فرایندی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر تلقی می‌شود. داشتن اطلاع از نرخ جایگزینی طبیعی برای رصد تغییرات کیفیت و کمیت این منبع طبیعی و دانستن روند زوال یا بهبودی آن ضروری است. به‌علاوه، فرسایش خاک در خارج از محل وقوع خود، خساراتی را از منظر اقتصادی، تنوع زیستی و نیز بر چشم‌انداز طبیعی وارد می‌کند. حد قابل تحمل این نوع خسارات نیز استاندارد علمی خاص خود را طلب می‌‌کند. از سوی دیگر، سالانه ارقام کلانی از منابع مالی کشور صرف اقدامات آبخیزداری می‌شود. این در حالی است که یک استاندارد منطقه‌ای کمی برای طراحی این اقدامات و همچنین یک شیوه‌نامه کاربردی، برای ارزیابی میزان اثرگذاری این اقدامات در دست نیست. این استاندارد و نیز کمیت نرخ باززایی و تجدید‌پذیری خاک، در جهان تحت عنوان فرسایش قابل تحمل خاک (T) شناخته شده است. مواد و روش‌هادر این نوشتار تلاش شده تا ضمن رصد توسعه مفاهیم فرسایش قابل تحمل در جهان، فنون و شیوه‌‌های توسعه یافته، با نگاهی به قابلیت تعمیم و کاربرد در شرایط ایران مورد بررسی قرار گیرد. در این پژوهش، مروری بر 109 مقاله علمی پژوهشی داخلی و خارجی صورت گرفته است و خلاصه‌ای از نحوه شکل‌گیری مفهوم فرسایش قابل تحمل در علوم خاک، عامل‌های مؤثر بر مقدار T و همچنین روش‌های محاسبه آن معرفی و ارزیابی می‌شود. علاوه‌بر این، خلاصه‌ای از تحقیقات صورت‌گرفته و نتایج آن‌‌ها در ارتباط با فرسایش قابل تحمل و آشنایی با روش‌های مختلف در این زمینه ارائه و پیشنهادها و نیازهای تحقیقاتی و راهکارهای بهینه برآورد فرسایش قابل‌ تحمل برای شرایط کشور معرفی شده است. نتایج و بحثمفهوم فرسایش قابل تحمل خاک که در برنامه‌های حفاظت خاک به‌کار می‌رود، برای حفظ قابلیت تولید نامحدود زمین‌های زراعی در درازمدت مناسب نیست. زیرا این مقادیر بر اساس فرضیات نادرستی درباره نرخ‌های تشکیل لایه سطحی خاک و فرایندهای هوازدگی معدنی تعیین شده‌اند. این مفهوم بر دو فرض بنا شده است: اول، دانشمندان خاک می‌توانند به‌طور قابل اعتماد و دقیق، بیشینه نرخ‌های فرسایش قابل تحمل را ارزیابی کنند. دوم، سیاست‌گذاران می‌توانند این ارزیابی‌ها را به‌طور عینی در برابر منافع یا نیازهای مختلف سنجش و متعادل کنند. در حالی که هر دو فرض باید به چالش کشیده شوند تا صحت آن‌‌ها مشخص شود. ممکن است ملاحظات سیاسی کوتاه‌ مدت ایجاب کند که سیاست‌های عمومی به تدریج اجازه دهند منابع خاک بدون وقفه تخریب شوند. تا حدی که دیگر برای کشاورزی قابل استفاده نباشند. اما حمایت مستمر از چنین سیاستی باید به وضوح به میزان و کیفیت اطلاعات موجود درباره نرخ‌های تشکیل خاک در شرایط کشاورزی توجه داشته باشد. مقادیر فرسایش قابل تحمل خاک بسیار مهم هستند و نباید بر اساس فرضیات نادرست و غیرعلمی تعیین شوند. نکته دیگر آن‌‌که، بررسی خسارات فرسایش خاک در خارج از محل وقوع فرسایش بر روی تأسیسات، زیرساخت‌ها و منابع زیستی نیز مستلزم رصد کردن شاخص‌‌هایی در خارج از محل وقوع فرسایش برای ارزیابی است. در مجموع با بررسی روش‌‌های تعیین فرسایش قابل تحمل ارائه شده می‎‌توان بیان کرد که روش‌های پیشنهادی Macedo می‌تواند روش مناسبی برای شرایط ایران باشد، با توجه به کمبود داده در ایران و از این نظر که ویژگی‎های مورد بررسی در این روش سهل‌‌الوصول هستند. نتیجه‌گیریبا توجه به این‌‌که پذیرش مفهوم فرسایش قابل تحمل بر اساس شرایط حاصلخیزی (توان تولید) و سرعت تشکیل خاک کافی نیست و اثرات برون عرصه‌ای فرسایش خاک نیز باید در آن لحاظ شود، در نتیجه تحقیقات بیشتر و علمی‌تری در این زمینه ضروری است. از آنجایی که مفهوم تحمل از دست دادن خاک برای برنامه‌ریزی راهبردهای حفاظت خاک مفید است، برآورد کمی آن نیز ضروری است و بهتر است با در نظر گرفتن رگبارهای حدی به جای شرایط متوسط انجام شود. به همین دلیل، باید تحقیقاتی در زمینه توزیع آماری بیشینه تلفات سالانه خاک در مناطق مختلف جهان انجام شود.