بازخوانی امر سیاسی در واکاوی مبانی جرم‌انگاری کفرگویی در غرب با تأکید بر نظام حقوقی انگلستان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز ، شیراز، ایران.

2 استادیار گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

doi
10.22124/jol.2025.28108.2496
چکیده

کفرگویی به معنای انکار آموزه‌های دینی در طی تاریخ به دلایل متعددی جرم‌انگاری شده است؛ ریشۀ این دلایل در نهایت به پنج بنیاد فرمان الهی، حفاظت از سنت، حفظ قدرت قانون، حفظ حرمت اشخاص و جلوگیری از تبعیض می‌رسد. نظر به ایراداتی که به چهار بنیاد نخست وارد است و همچنین با توجه به این که نفی تبعیض از جملۀ شرایط آزادی و خود آئینی انسان است، در این مقاله نشان داده شده که تنها مبنایی که می‌تواند اطلاق حق بر آزادی بیان را به شکلی سازگار با مبانی حقوق بشر محدود کند، مبنای پنجم است. با استفاده از این مبنا روشن می‌شود که جرم کفرگویی تنها در شرایطی محقق می‌شود که اولاً اعتقادات اقلیت مورد خدشه قرار گرفته باشد و ثانیاً انگیزۀ ضدیت با آن اقلیت در مرتکب مطرح باشد.