سطح پایداری محلهای و رابطۀ آن با توسعۀ اجتماعی در محلۀ نازیآباد تهران
نویسندگان
1 دکتری جغرافیای انسانی، گرایش برنامهریزی روستایی، شهری و منطقهای، دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22059/jhgr.2017.62278چکیده
بهدلیل نیاز گسترده به احیای حس تعلق اجتماعی در شهرهای امروز، هدف مجموعة مدیریت شهری بهنوعی سیاستگذاری، برنامهریزی و مدیریت شهری در «محله» است و با طرح موضوعاتی چون محلهمحوری، شهروندمداری و مشارکت شهروندی بیش از هر زمان دیگری در راستای تجدید ساختار محلهای تلاش میشود. در پژوهش حاضر، با نگاهی به مقولة برنامهریزی محلهمبنا، ابعاد مختلف آن مطرح و سطح پایداری محلة نازیآباد بررسی میشود. بعد از انتخاب «نازیآباد» بهعنوان محلة مورد پژوهش، با استفاده از مدل کوکران 381 نفر از ساکنان برای جامعة نمونه درنظر گرفته شدند. روش تحقیق با توجه به اهداف و ماهیت موضوع «سطح پایداری محلهای» و در ارتباط با پرسشهای تحقیق، توصیفی- اکتشافی است. بهمنظور گردآوری اطلاعات از دو روش مطالعات اسنادی و پیمایشی استفاده شده است. براساس بررسیهای صورتگرفته، میزان پایداری محلة نازیآباد از لحاظ اجتماعی و زیستمحیطی متوسط رو به پایین و از نظر اقتصادی متوسط است؛ بنابراین، میزان موافقت با این نظر که محلة نازیآباد از نظر شاخص توسعه، محلهای پایدار محسوب میشود در حد متوسط رو به پایین است. درادامه، رابطة متغیرهای شغل، میزان درآمد و تحصیلات با شاخص پایداری محله آزمون شد و مشخص شد بین شغل ساکنان و میزان پایداری محلة نازیآباد رابطة ضعیف و مثبت وجود دارد و بین میزان درآمد و تحصیلات ساکنان با میزان پایداری محلة نازیآباد رابطهای وجود ندارد.
