تجارب جهانی در طرح توسعۀ فردی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/jrlat.2022.71089.1629چکیده
امروزه یادگیری بعد از فارغالتحصیلی نه تنها متوقف نمیشود بلکه بهعنوان نقطۀ شروع توسعۀ نیروی انسانی در شغل محسوب میگردد که در این راستا یکی از ابزارهای تقویت یادگیری در حرفۀ افراد، طرح توسعۀ فردی است. در واقع این طرح یک ابزار کاربردی و برنامۀ زمانبندی شدۀ مکتوب در جهت برآوردهشدن نیازهای حرفهای کارکنان در راستای اهداف سازمان و شغل خویش بیان گردیده است. اگرچه کاربرد این ابزار بسیار متداول است، با این حال در راستای آشنایی هرچه بیشتر پژوهشگران با نتایج گوناگون تحقیقات متعدد جهانی در زمینۀ اجرای آن، مطالعۀ هدفمندی صورت نگرفتهاست. لذا هدف از این مطالعه، بررسی یافتههای پژوهشهای جهانی در زمینۀ اجرای طرح توسعۀ فردی و میزان اثربخشی آن در سازمانهاست. نتایج بررسی مجموعاً 23 پژوهش خارجی و داخلی حاکی از آن است که اکثر آنها اثربخشی قابلتوجه اجرای این طرح را بر توسعۀ دانش، بهبود مهارتهای حرفهای و عملکرد کارکنان، ترغیب واکنش حرفهایی و ارتقای قابلیت استخدامی افراد مورد تأکید قرار دادهاند. در نقطۀ مقابل، نتایج برخی پژوهشها نیز ماهیت فردی بودن این طرح را موجب غفلت از راهبردهای کلان سازمانی دانسته، عدم انگیزهبخشی و ترغیب شیوۀ بازخوردی، عدم اثرگذاری بر اقدامات حرفهایی در محل کار، تأکید بر ماهیت زینتی این طرح و کاربرد غیرواقعی آن را مطرح نمودهاند. در پارهای دیگر از پژوهشها، برخورداری از پشتیبانی کافی به منظور اجرای طرح، نوع محیط یادگیری سازمانی، توجه به تیمهای کاری، سبک رهبری، تمرکززدایی و نیز حمایت از راهنما یا مربی پشتیبان در نقش هدایتکننده نیز عوامل و شرایط اثربخشی اجرای این طرح عنوان شدهاند.
