تأثیر خودسنجشی، همکلاسیسنجشی و مدرسسنجشی بر توسعه مهارت نوشتن به زبان دوم فراگیران زبان خارجه انگلیسی
نویسندگان
1 گروه زبان انگلیسی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه تهران، ایران
2 گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jflr.2016.62811چکیده
چکیده مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر انواع سنجشها بر توسعه مهارت نوشتن در میان فراگیران ایرانی زبان خارجه انگلیسی انجام گردید. تعداد 60 فراگیر همگنسازی شده در سطح فوق متوسطه از دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین در چهار گروه (سه گروه آزمون و یک گروه کنترل) در تحقیق حاضر شرکت نمودند. فراگیران، پیشآزمون، تیمار و پسآزمون را سپری کرده و نتایج حاکی از آن بود که انواع سنجشهای موردنظر شناخت فراگیران را نسبت به مدل نوشتاری، درستی، کلمهبندی، املا، دستور و موارد مشابه افزایش دادند و به شکل معنیداری در توسعه مهارت نوشتن آنها تأثیرگذار بودند. یافتهها همچنین نشان داد که خودسنجشی از انواع دیگر سنجش، تأثیرگذاری بیشتری داشت و همکلاسیسنجشی نیز همین برتری را نسبت به مدرسسنجشی داشت. نتایج تحقیق حاضر میتواند زمینه را جهت فراگیران در توسعه عملکرد در مهارت نوشتن به زبان انگلیسی در مدارس، دانشگاهها و مؤسسات آموزشی زبان ایران با توجه به روشهای سنجش محور فراهم سازد.
