ارزیابی تنوع ژنتیکی برخی از گونههای خوراکی زعفران بومی ایران با استفاده از نشانگرهای مورفولوژیکی و مولکولی ISSR
نویسندگان
1 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشیار، دانشیار و دانشجوی دکتری پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
2 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشیار، دانشیار و دانشجوی دکتری پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشیار، دانشیار و دانشجوی دکتری پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
4 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشیار، دانشیار و دانشجوی دکتری پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/ijhs.2015.54124چکیده
در این مطالعه 16 صفت مورفولوژیک روی 250 نمونۀ گیاهی (بوته) و 13 آغازگر ISSR بر 25 نمونه از دو گونۀ زعفران وحشی ایرانی (Crocus speciosus و Crocus cancellathus) بررسی شد. بیشترین ضریب تنوع مربوط به ضخامت گلبرگ (25/71درصد) و کمترین آن مربوط به صفت طول برگ (08/15درصد) بود. تجزیۀ خوشهای براساس صفات مورفولوژیک نمونههای مطالعهشده را به سه گروه تقسیم کرد. سیزده آغازگر ISSR چندشکلی بالایی (46/94درصد) را نشان دادند. دامنۀ تشابه ژنتیکی بین 11/0 تا 75/0 بهترتیب میان نمونههای خانهمیرانـ اراک با حسنآبادـ شازند (متعلق به C. cancellathus) و بین نمونههای کنگاور با روانسر (متعلق به speciosusC. ) متغیر بود. نتایج نشان داد که نمونههای متعلق به دو گونۀ بررسیشده از تنوع بالایی برخوردار بودند و نشانگر ISSR برای تنوع ژنتیکی گونههای زعفران مناسب است.
