تحلیل سفرههای نذری زنانه براساس نظریه آیینهای گذار
نویسندگان
1 دانشیار گروه دروس عمومی و معارف، دانشگاه هنر اصفهان
2 دکتری گروه پژوهش هنر، دانشکدة هنر، دانشگاه الزهرا(س)
3 استاد گروه طراحی پارچه و لباس، دانشکدة هنر، دانشگاه الزهرا(س)
doi
10.22059/jwica.2020.284811.1308چکیده
آیینها مجموعهای از کنشها و سخنانی هستند که در یک کیش و جامعة باورمند به حضور مؤثر موجودات فوق طبیعت برای تأثیرگذاردن بر آنها و به شیوههای خاص انجام میشوند. دستهای از آنها آیینهای جمعیاند که برخی در سطح اجتماع و برخی در فضای شخصی زندگی ادا میشوند. سفرههای نذری از دستة دوماند که بخش درخور توجهی از آنها فقط از سوی زنان و در حضور زنان انجام میشوند. در این مقاله، کوشیده شده به این پرسش پاسخ داده شود که چگونه میتوان سفرههای نذری در ایران را نوعی آیین گذار دانست و بر این اساس تحلیل کرد؟ آنگونه که نتایج بررسی نشان میدهد، این جمعهای کوچک جماعتوارهگون هرچند با تعریف آرنولد ونجنپ گویای مراحل گذار نیستند، با دیدگاه تکاملیافتهتر ترنر در این مفهوم قرار میگیرند و اجزای این مناسک منطبق بر مراحل مورد نظر است. پژوهش حاضر براساس شناخت بخشی از آیینهای زنانة ایران شکل گرفته است که تاکنون کمتر از منظر علمی بررسی شدهاند و معمولاًً فقط با عنوان رسوم عامیانه معرفی شدهاند. لذا تعدادی از سفرههای نذر در پنج منطقة ایران با روش مردمنگاری مطالعه شدهاند. گردآوری اطلاعات نیز به شیوة مشاهدة مشارکتی و مصاحبه انجام شده است. همانگونه که انتظار میرفت، این سفرهها پس از تجزیه به اجزای آیینیشان با بهرهگیری از نظریة آیین گذار ونجنپ (به روایت ترنر) در مراحل گذار جای گرفتند. پیش از آن، مصداقهای جنبههای جماعتوارگی و آستانگی و نیز شکلهای انتقال امر مقدس هم در این آیینها یافت شدند.