معرفی همبست (Nexus) و نقش آن در پایداری منابع

نویسندگان

1 علوم کشاورزی گرگان

doi
10.22067/jwsd.v5i1.75946
چکیده

پیش‏ بینی‏ های جهانی نشان می ‏دهد که با توجه به رشد جمعیت، توسعه اقتصادی، پیشرفت فناوری، شهرنشینی، تقاضای رو به رشد برای غذا و رژیم ‏های متنوع غذایی، تغییرات اقلیم، تخریب منابع و کمبود آب، تقاضا برای آب شیرین، انرژی و غذا در دهه ‏های آینده افزایش خواهد یافت (Hoff، 2011). در حال حاضر، کشاورزی با مصرف حدود 70 درصد از مجموع کل منابع آب شیرین جهان به عنوان بزرگترین مصرف‏ کننده آب به ‏حساب می ‏آید. آب برای تولید محصولات کشاورزی و در کل زنجیره تأمین مواد غذایی و کشاورزی و نیز برای تولید، حمل و نقل و استفاده از تمام فرم ‏های انرژی استفاده می‏ شود. در عین حال، تولید و زنجیره تأمین مواد غذایی حدود 30 درصد از کل انرژی جهانی را نیز مصرف می‏ کند (FAO، 2014). انتظار می ‏رود که این وضعیت در آینده نزدیک، تشدید شود، زیرا پیش بینی شده است که تا سال 2050 به دلیل تفاضای بیشتر مواد مغذی و با کیفیت بهتر، 60 درصد غذای بیشتر تولید گردد. انرژی مصرفی جهان نیز سیری صعودی داشته به نحوی که تا سال 2035 نزدیک به 50 درصد و تا سال 2050 به میزان 80 درصد افزایش خواهد یافت. همچنین پیش بینی شده است، هزینه‏ های تأمین آب تا سال 2025 در کشورهای در حال توسعه، حدود 50 درصد و در کشورهای توسعه یافته، 18 درصد افزایش خواهد یافت (FAO، 2014). با افزایش فشار مصرف بر منابع و با وجود روابط پیچیده و اثرات متقابلی که منابع بر یکدیگر دارند، لزوم نگرشی نو در شناسایی و تحلیل این روابط برای پایداری منابع ارزشمند آب، خاک، انرژی و ... غیرقابل انکار است. همبست آب و انرژی و غذا (WEFN) نگرشی است که این توانمندی را بدست می‏ دهد (Garcia و You، 2016).