پرسهزنی زنانه و گذار از ابژۀ بتواره به سوژۀ ناظر: مطالعۀ موردی فیلم کلئو از 5 تا 7
نویسندگان
1 استادیار گروه آموزشی سینما، دانشکدة سینما تئاتر، دانشگاه هنر
2 مربی گروه آموزشی سینما، دانشکدة سینما تئاتر، دانشگاه هنر
3 کارشناسارشد ادبیات نمایشی، دانشکدة هنر، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jwica.2019.274618.1203چکیده
در نظریة فیلم سالهای اخیر، سینما در غالب موارد بهمثابة تکنولوژی برآمده از ظهور کلانشهر مدرن و مدرنیتة شهری در نظر گرفته میشود. تجربة ادراکی پرسهزن مرد (فلانور)، بهمنزلة سرنمون تجربة ادراکی مدرنیته، اغلب بهمثابة الگویی برای تحلیل تجربة ادراکی تماشاگر فیلم مورد مطالعه قرار میگیرد. بااینحال، بهرغم آنکه پرسهزنی تا سالها عملی ذاتاً مردانه محسوب میشد، زنان در سالهای انتهایی سدة نوزدهم کوشیدند جایگاه خود را بهعنوان ناظر متحرک در میان فضاهای شهری بهدست آورند. این مقاله تلاش دارد با تمرکز بر چگونگی ظهور زنان در شهر و فرایند پرسهزنی، ویژگیهای پرسهزن مؤنث (فلانوس) را مشخص کند و تمایزهای آن را با پرسهزن مذکر آشکار کند. این پژوهش نشان میدهد تمرکز بر ویژگیهای ادراکی پرسهزن مؤنث میتواند در به چالش کشیدن نگرههای مسلط، که ادراک و نگاه سینمایی را ذاتاً ادراک و نگاهی مردانه در نظر میگیرند، یاریرسان باشد. مقالة حاضر با بررسی فیلم کلئو از 5 تا 7، ساختة آینس واردا، مشخصههای منحصربهفرد پرسهزنی زنانه را بازشناسی میکند و نحوة بازنمایی تعامل سوبژکتیو زنانه با شهر به هنگام عمل پرسهزنی را بررسی میکند.
