بازخوانی مبانی معرفتشناختی امامخمینی در مواجهه با بیماری همهگیر کوید 19
نویسندگان
1 استادیار گروه عمومی، دانشکده چند رسانه ای، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22108/coth.2021.125343.1466چکیده
امامخمینی در آثار فلسفی و عرفانی خود، به شرایط سخت با تعابیر «ابتلائات» و «شرور» امعان نظر دارد و به توجیه جایگاه شرور در کل نظام هستی و ریشۀ آنها در عالم لاهوت و غایت ابتلائات در زندگی میپردازد.بنابر اصول و مبانی عرفانی امام، ابتلا به کرونا به نقص جسمانی مربوط است که ریشه در مرتبۀ اعیان ثابته و تجلیات اسمای جلالی و درنهایت شئون ذاتی حق تعالی دارد که از آن به «نفایس جواهر اسماء» تعبیر میشود.تقدم اسمای جمال بر اسمای جلال در عرفان با نگرۀ فلسفی حداکثریبودن جهات خیر بر امور شر همسو است و اصل کمون جمال در اسمای جلال یا بطون خیر در هر حادثۀ ناگوار همراستا با اندیشه دینی جبرانانگاری است.بنابر مبانی فلسفی، حوادث ناگوار را باید در نسبت با کل حوادث عالم سنجید و احسنیت نظام کل بر پایۀ برهان لمّی مطرح است.برپایۀ این اصول، شیوع کوید 19 میتواند مقدمۀ بهبود دعا، تضرع و تقرب به پروردگار، افزایش یاد آخرت و عرصۀ بروز کمکهای مؤمنانه باشد. همچنین، اعتقاد بر چینش عالم براساس علیت، مستلزم رعایت پروتکلهای بهداشتی و تقویت زیرساختارهای درمانی کشور در زمینۀ مداوا و پیشگیری است.